Leiderschapsvaardigheden die AI Moeilijk Vervangt.

Leiderschapscoach Amsterdam | David Buirs

De leiderschapsvaardigheden die AI maar moeilijk vervangt

Leiderschapscoach en executive coach David Buirs, gevestigd in Amsterdam, onderzoekt welke menselijke leiderschapsvaardigheden het langst waardevol blijven nu AI meer taken overneemt en organisaties platter worden. Dit artikel behandelt verbinding, nieuwsgierigheid, aanwezigheid en coachen, met verwijzing naar onderzoek van Gallup en de Zelfbeschikkingstheorie.

De organisatiepiramide wordt platter. Hier is waarom.

Een marketing director had vroeger een heel team nodig. Iemand voor de campagnes. Iemand voor de copy. Iemand voor de rapportages. Iemand voor de tools. Diezelfde director werkt nu met vijf AI-agents tegelijkertijd. Eén monitort advertentieprestaties en past biedingen automatisch aan. Eén schrijft contentvariaties voor tests. Eén draait A-B tests met verschillende soorten content. Eén beheert de publicatieplanning.

Één persoon. Vijf autonome processen. De output van een team.

Dit gaat gebeuren in veel functies, in veel branches. Vooral bij kantoorbanen.

Dat verandert wat leiderschap betekent.

Als AI de voortgang meet, underperformance signaleert, 1-op-1's inplant en statusrapporten in seconden genereert, wat is er dan nog over voor een manager? Best veel. Maar de aard van het werk verandert volledig.

Wat overblijft, is bijna uitsluitend menselijk.


Verbinding bepaalt motivatie meer dan de meeste leidinggevenden beseffen.

Er is een goed onderbouwd model in de psychologie: de Zelfbeschikkingstheorie, ook wel Self-Determination Theory. Die identificeert drie kernmotoren van intrinsieke motivatie: autonomie, competentie en verbondenheid. Die laatste wordt het vaakst onderschat.

Verbondenheid betekent dat je je echt verbonden voelt met de mensen om je heen. Met je team. Met degene die jou leidt.

Onderzoek laat consistent zien dat mensen die een echte verbinding voelen met hun leidinggevende, meer gemotiveerd zijn, meer betrokken, en sneller een stap extra zetten. Mensen werken hard voor iemand die ze respecteren en door wie ze zich gezien voelen.

Een AI kan je check-in inplannen. Zorgen dat iemand het gevoel heeft dat jij oprecht geïnteresseerd bent in zijn of haar ontwikkeling, dat is een ander verhaal. Dat blijft tellen, ook als de tools steeds beter worden.


Nieuwsgierigheid betekent iets anders als het van een mens komt.

Een goede leidinggevende merkt dingen op. Ze pikken de toon van een teamlid op in een vergadering. Ze voelen dat er iets niet klopt voordat iemand het uitspreekt. Die aandacht komt voort uit oprechte interesse in mensen, en dat levert vragen op die anders landen.

AI genereert vragen vanuit patronen in data. Dat is nuttig. Maar een teamlid voelt het verschil tussen écht bevraagd worden en verwerkt worden. De één opent iets. De ander sluit het af.

Leidinggevenden die echte nieuwsgierigheid meebrengen, creëren iets wat geen dashboard kan: een cultuur waarin mensen het gevoel hebben dat ze de moeite waard zijn om te begrijpen. Dat is moeilijker te vervangen dan welke technische vaardigheid dan ook.


We zijn verschrikkelijk slecht geworden in focussen.

Wat in het Engels zo mooi 'presence' wordt genoemd, komt zelden terug in leiderschapsprogramma's: het vermogen om gewoon aanwezig te zijn bij iemand.

Notificaties hebben aanhoudende aandacht zeldzaam gemaakt. De meeste managers luisteren maar half in de meeste gesprekken. Fysiek aanwezig, mentaal ergens anders. Mensen voelen dat. Het holt verbinding sneller uit dan bijna alles.

Een oefening die ik leidinggevenden aanraad: ga tien minuten per dag zitten zonder iets te doen. Geen telefoon, geen podcast, geen taak. Gewoon zitten. Het klinkt triviaal. Het traint iets wat de aandachtseconomie stelselmatig afbreekt.

Een leidinggevende die iemand echt, voor een volledig gesprek, kan volgen zonder af te dwalen, is steeds zeldzamer. En steeds waardevoller.


Coachen wordt de kernrol van een leidinggevende.

Bijhouden of doelen op schema liggen, gemiste deadlines signaleren, feedbackcycli organiseren. AI doet dit al, en zal het steeds meer doen. De administratieve laag van management wordt dunner.

Gallup's State of the Global Workplace 2025-rapport, gebaseerd op onderzoek onder bijna een kwart miljoen werknemers in 160 landen, noemt drie acties om de betrokkenheidscrisis te keren. Coachen is de tweede. Leidinggevenden die getraind werden in coachingvaardigheden zagen hun eigen prestaties met 20 tot 28% verbeteren. Hun teams rapporteerden tot 18% hogere betrokkenheid. Je leest het volledige rapport op de website van Gallup.

Wat AI vooralsnog niet kan, is tegenover iemand zitten die vastloopt en helpen uitzoeken wat er werkelijk speelt. De juiste vraag stellen op het juiste moment. Ruimte houden voor het antwoord zonder de stilte te snel te vullen.

Dat is coachen. En het wordt de kern van het werk, niet een leuk extra.

Als gecertificeerd executive coach werk ik met senior leidinggevenden die precies dit willen ontwikkelen: een coachende leiderschapsstijl die vertrouwen opbouwt, eigenaarschap aanwakkert en de mensen om hen heen beter maakt. Het is een leerbare vaardigheid. Het vraagt oefening en de juiste omgeving. Leidinggevenden die er nu in investeren, lopen voor op een ontwikkeling die snel gaat.


Dit gaat over de lange termijn.

Een deel van wat nu uniek menselijk voelt, ziet er over vijf jaar anders uit. Taalmodellen worden steeds beter in het simuleren van empathie, nieuwsgierigheid en verbinding.

Maar echte menselijke verbinding, oprechte nieuwsgierigheid, gefocuste aanwezigheid en het vermogen om iemand door een moeilijk moment te coachen. Dat zijn de dingen die als laatste verdwijnen, als ze al verdwijnen. En ze nu opbouwen maakt je een betere leidinggevende, ongeacht wat de technologie verder doet.

De piramide is kleiner. De mensen die er nog in zitten, moeten echt goed zijn in de dingen die machines niet kunnen. Nog niet, in elk geval.


Als je hier als leidinggevende zelf mee aan de slag wilt, is management coaching of coaching voor directeuren een logische plek om te beginnen. Voor organisaties die een coachende cultuur willen opbouwen in hun managementlaag, is leiderschapstraining het gesprek waard. Plan een gratis kennismaking.

Eenzaam aan de top: wat niemand je vertelt

David Buirs Leiderschapscoach & Managementtrainer

Eenzaamheid aan de top: waarom zoveel directeuren het alleen dragen

David Buirs is leiderschapscoach en executive coach in Amsterdam. In dit artikel beschrijft hij de eenzaamheid die veel directeuren en senior leidinggevenden ervaren aan de top van een organisatie. Hij legt uit waarom executive coaching een effectieve manier is om die last niet langer alleen te dragen.

Je hebt bereikt wat je wilde. De titel, de verantwoordelijkheid, de invloed.

En toch is er iets wat je zelden hardop zegt.

Dat je het eigenlijk best eenzaam vindt.


Iedereen wil iets van je. Niemand ziet het geheel.

Je team wil meer salaris. Je begrijpt het. Maar het budget is beperkt en de keuzes die je maakt zijn ingewikkelder dan ze van buitenaf lijken.

Er zijn drie mensen die die promotie verdienen. Je kunt er maar een kiezen. De andere twee zullen teleurgesteld zijn, misschien gefrustreerd. Dat weet je van tevoren. En je draagt dat al weken voordat je de beslissing neemt.

Je CEO verwacht groei. De board wil marges. Klanten willen aandacht. Aandeelhouders willen rendement. En jij staat daartussenin, elke dag weer, proberend koers te houden zonder iemand te verliezen.

Bovenop dat alles: de dynamiek in je management team zelf. Ego's die botsen. Communicatieproblemen die je al maanden ziet aankomen maar nog niet hebt kunnen oplossen. Iemand die zijn rol te groot maakt. Iemand die te klein speelt.

Je wil een heldere strategie neerzetten. Een visie waar mensen achter gaan staan. Maar eerst moet je weer een brandje blussen. En daarna nog een.


Je kunt het niet volledig delen.

Het lastige aan jouw positie is dit: je kunt niet alles bespreken met de mensen om je heen.

Niet met je team. Zij kennen niet alle belangen die meespelen. Sommige informatie is vertrouwelijk. En jij bent hun leidinggevende. Ze kijken naar je voor richting, niet om jouw twijfels op te vangen.

Niet altijd met collega's op hetzelfde niveau. Soms zijn zij ook betrokken partij.

Niet altijd met vrienden of partner. Ze begrijpen de context niet, of ze maken zich zorgen op een manier die niet helpt.

En dus draag je het. Grotendeels alleen.

Dat is geen zwakte. Dat is de realiteit van leiderschap op dit niveau.


Je bent niet de enige die dit zo ervaart.

Onderzoek van Stanford Graduate School of Business bevestigt het. Bijna twee derde van de CEO's ontvangt geen coaching of leiderschapsadvies van buitenaf. Tegelijkertijd gaf vrijwel 100% van hen aan open te staan voor coaching en verandering op basis van feedback.

De bereidheid is er. Het contact niet.

En 70% van de Fortune 500-bedrijven gebruikt executive coaching als onderdeel van hun leiderschapsstrategie. Op het hoogste niveau van het bedrijfsleven is een coach allang geen luxe meer. Het is standaard.

Niet omdat die directeuren het niet aankunnen. Maar omdat ze begrijpen dat je jezelf niet volledig objectief kunt zien. Dat blinde vlekken geen teken zijn van incompetentie, maar van menselijkheid.


Wat een goede sparringpartner doet.

Een executive coach is geen adviseur die je vertelt wat je moet doen. En geen therapeut die je gevoel centraal stelt.

Het is een professionele gesprekspartner die je scherp houdt. Die de vragen stelt die je zelf niet stelt, omdat je er te dichtbij zit. Die een spiegel voorhoudt zonder een agenda te hebben.

Je kunt zeggen wat je niet kwijt kunt in de organisatie. Hardop denken over een beslissing die je al weken met je meedraagt. Patronen ontdekken in hoe je reageert op druk, op conflict, op onzekerheid.

Soms heb je iemand nodig die vraagt: "Wat maakt dit zo zwaar voor je?" Soms heb je iemand nodig die zegt: "Zo kan je dit gesprek aanpakken." Soms heb je gewoon iemand nodig die het snapt.

Dat is precies wat executive coaching biedt. Geen vaste formule. Wel een vaste ruimte.


Over het nut van een buitenperspectief.

Een van de moeilijkste dingen aan een hoge positie is dit: je krijgt steeds minder eerlijke feedback.

Mensen om je heen filteren. Ze zeggen wat ze denken dat je wilt horen. Of ze zwijgen, omdat het te risicovol voelt om kritiek te uiten aan iemand die invloed heeft op hun positie.

Daardoor bouw je een vertekend beeld op van hoe je overkomt. Van hoe je beslissingen landen. Van wat je blinde vlekken zijn.

Dat is geen persoonlijk falen. Dat is de structuur van de meeste organisaties.

Een coach heeft geen belang bij jouw goede humeur. Die zegt wat er is. Dat is precies waarom het werkt.

Voor organisaties die dit structureel willen aanpakken en leidinggevenden op meerdere niveaus willen versterken, is een leiderschapsprogramma een effectieve volgende stap.


De eenzaamheid verdwijnt niet. Maar je hoeft hem niet alleen te dragen.

Leiderschap op jouw niveau brengt een last mee die anderen niet zien. Dat hoort erbij. Dat verdwijnt niet.

Maar er is een verschil tussen die last alleen dragen, en die last dragen met iemand naast je die het begrijpt.

Als je nieuwsgierig bent of executive coaching iets voor jou is, plan dan een gratis kennismakingsgesprek. Geen verkooppraatje. Gewoon een eerlijk gesprek over waar je nu staat en wat je nodig hebt.

Plan je gratis gesprek hier.

Je medewerker accepteert jou niet als leidinggevende

Leiderschapscoach Amsterdam | David Buirs

De ene factor die goede leiders onderscheidt van middelmatige

David Buirs is leiderschapscoach en managementtrainer in Amsterdam en begeleidt leidinggevenden bij vraagstukken over invloed, autoriteit en teamdynamiek. Dit artikel beschrijft de ene factor die bepaalt of leiderschap werkt, en wat je doet als een medewerker jou niet accepteert als leidinggevende. De lezer leert hoe je de oorzaak analyseert en het juiste gesprek aangaat.

Iemand in je team accepteert jou niet als leidinggevende.

Je ziet het aan kleine dingen. Oogcontact dat net iets te snel wegkijkt. De manier waarop ze reageren als jij een beslissing neemt. Wat ze niet zeggen in vergaderingen, terwijl de rest dat wel doet.

Je bent het al een tijdje aan het observeren. En ergens, op de achtergrond, begint een gedachte te kriebelen.

Ik ben de leidinggevende. Ze moeten naar me luisteren. En als dat niet zo is, moeten ze misschien weg.

Wacht even. Want voordat we bespreken wat je moet doen, is er iets wat de hele situatie in een ander licht zet.

Het succes van jouw leiderschap wordt bepaald door de bereidheid van je team om jou te volgen.

Niet jouw titel. Niet jouw ervaring. Niet de kwaliteit van jouw ideeën. Of mensen er bewust voor kiezen om jou te volgen.

Waarom die ene zin meer zegt dan de meeste leiderschapsboeken

In 2024 publiceerden de psychologen Alex Haslam, Mats Alvesson en Stephen Reicher een artikel in The Leadership Quarterly dat veel doorprikt van wat er over leiderschap wordt geleerd. Ze noemden het 'Zombie Leadership': overtuigingen die keer op keer zijn weerlegd door onderzoek, maar toch blijven rondlopen.

De hardnekkigste: dat leiderschap over de leider gaat.

Hun conclusie is helder. Leiderschap wordt bewezen door volgerschap. Zonder dat stelt een titel niets voor.

Als iemand in jouw team jou niet accepteert als leidinggevende, is dat geen vervelend personeelsprobleem dat vanzelf overwaait. Het is een signaal dat jouw leiderschap in die specifieke relatie niet functioneert. En een relatie die niet functioneert, lost zichzelf niet op door hem te negeren of af te dwingen.

De meeste leidinggevenden reageren op dat signaal met defensiviteit. De beste worden nieuwsgierig.

Nieuwsgierig worden begint met de juiste vraag

De verkeerde vraag is: hoe zorg ik dat deze persoon zich gewoon aan de afspraken houdt?

De juiste vraag is: wat ligt hier eigenlijk achter?

Er zijn vier oorzaken die het vaakst terugkomen.

Jouw reputatie. Hoe word jij gezien in de organisatie, nog voordat je een vergadering binnenloopt? Soms is er stilletjes een beeld gevormd dat tegen je werkt. Dat is ongemakkelijk om te horen. Het is ook nuttig om te weten.

Iets wat er is gebeurd. Een beslissing die verkeerd viel. Een opmerking in een overleg die anders landde dan bedoeld. Mensen slaan zulke momenten op en trekken er conclusies uit die ze nooit hardop zeggen. De leidinggevende die dat weet te achterhalen, heeft echte informatie in handen.

Onverwerkte teleurstelling. Heeft deze medewerker zelf op jouw rol gerekend? Die teleurstelling komt zelden als teleurstelling naar boven. Ze komt als weerstand. Leidinggevenden die dat herkennen, reageren met erkenning in plaats van druk, en dat verandert de hele dynamiek.

Frustratie die eigenlijk niet over jou gaat. Soms ben jij het dichtstbijzijnde gezicht van een organisatie waar iemand zijn vertrouwen in heeft verloren. Je bent niet de oorzaak. Je bent het doelwit. Middelmatige leidinggevenden vatten dat persoonlijk op. Goede leidinggevenden vragen zich af wat eronder zit.

Weten welke van deze vier speelt, bepaalt wat de juiste volgende stap is. Zonder dat ben je bezig met het verkeerde probleem.

Het gesprek dat goede leidinggevenden niet uitstellen

Als je een beeld hebt van wat er speelt, ga je het gesprek aan.

Crucial Conversations, het boek van Patterson en Grenny over moeilijke gesprekken, beschrijft een principe dat hier precies van toepassing is: begin niet met het probleem, maar met wat je allebei wilt. Het gemeenschappelijke doel eerst. Dan het moeilijke deel.

"Ik wil dat dit team goed functioneert. Ik denk dat jij dat ook wil. En ik merk dat er iets in onze samenwerking niet lekker loopt. Dat wil ik liever begrijpen dan laten zitten."

Dan benoem je het. Direct, rustig, zonder beschuldigingen.

Dat vraagt meer moed dan escaleren naar HR. Maar het bouwt iets wat formele autoriteit nooit kan bouwen: echte invloed. De soort die niet afhangt van wat er op het organogram staat.

Teams merken het als een leidinggevende iets ongemakkelijks niet uit de weg gaat. Dat verandert hoe ze naar jou kijken. En na verloop van tijd verandert het ook hoe bereid ze zijn om jou te volgen.

Wat dit op de lange termijn oplevert

Elke leidinggevende komt dit op een gegeven moment tegen. Degenen die het goed aanpakken, houden er iets aan over wat de anderen niet hebben: een scherper gevoel voor hoe invloed echt werkt.

Want invloed is niet het doel. Het is wat het doel mogelijk maakt. Als mensen jou oprecht volgen, kun je beginnen met waar je het eigenlijk voor doet: je team ergens naartoe leiden dat de moeite waard is, mensen om je heen laten groeien, of welk ander doel dan ook dat het verdient om nagestreefd te worden.


Als dit iets is waar je nu middenin zit en je wil het een keer doorpraten met iemand die er zelf doorheen is gegaan, plan dan een gratis kennismaking via davidbuirs.com/contact/.

Leidinggevenden die hier structureel aan willen werken, vinden een goede basis in business coaching voor leidinggevenden. Op senior of directieniveau biedt executive coaching een verdiepende aanpak. Voor organisaties die hun leidinggevenden hierin willen versterken, is een leiderschapstraject de meest duurzame investering.

Bron: Haslam, Alvesson & Reicher (2024). Zombie Leadership: Dead ideas that still walk among us. The Leadership Quarterly.

Leiderschaps Consultancy Amsterdam | David Buirs

David Buirs | Leadership Coach & Management Trainer

De leiderschapskloof die zichtbaar wordt als je begint te groeien

David Buirs is een leiderschapsconsultant en coach in de regio Amsterdam die werkt met managers, leidinggevenden en organisaties in het Nederlands en Engels. Hij biedt één-op-één leiderschapscoaching, incompany managementtraining en strategisch advies voor HR-directeuren en senior management. Dit artikel gaat over waarom leiderschapsontwikkeling geen strategische prioriteit krijgt, wat de data daarover zegt en hoe je die kloof in de praktijk dicht.

Er is een moment dat de meeste scale-ups herkennen.

Het is geen crisis. Het is stiller dan dat.

Het is het moment waarop iemand zegt: "Ik weet eigenlijk niet meer bij wie ik hiermee naartoe moet." Of waarop een beslissing die vroeger twintig minuten kostte, nu vier meetings vergt. Of waarop een manager naar jou toekomt omdat hij niet weet hoe hij iemand in zijn team moet aanspreken, en jij merkt dat je het antwoord ook niet kant-en-klaar hebt.

Het bedrijf groeide. De structuur hield geen gelijke tred.

De mensen die midden in de organisatie teams aansturen, doen hun best met gereedschap dat is ontworpen voor een kleiner, eenvoudiger bedrijf.

Van iedereen-doet-alles naar echte afdelingen

In de beginfase van een bedrijf is de vlakke structuur een voordeel. Niemand wacht op toestemming. Informatie stroomt omdat iedereen in dezelfde ruimte zit. De oprichter kent iedereen bij naam.

Bij dertig mensen verandert dat.

Je hebt specialisten nodig. Structuur. Managers die daadwerkelijk kunnen managen, niet alleen taken coördineren of informatie doorgeven.

Het probleem is dat die managers zijn opgegroeid in een cultuur waar dat allemaal niet nodig was. Ze werden gepromoveerd omdat ze goed waren in hun werk. Omdat ze leverden. Omdat mensen graag met ze werkten.

En opeens zijn ze verantwoordelijk voor beoordelingsgesprekken, conflictoplossing, motivatie, feedbackgesprekken en uitzoeken waarom iemand niet presteert. Zonder handleiding. Zonder echte begeleiding. Vaak zonder veel steun vanuit de top.

Dat is geen persoonlijk falen. Dat is een structureel gat. En het speelt net zo hard bij bestaande organisaties als bij scale-ups. Leiderschapsontwikkeling wordt zelden als strategische prioriteit gezien, tot er iets misgaat.

Wat Gallup heeft gevonden

Elk jaar publiceert Gallup het State of the Global Workplace rapport. De 2025-editie maakte veel los in de HR- en leiderschapswereld, en de cijfers zijn moeilijk te negeren.

Wereldwijde medewerkersbetrokkenheid daalde naar 21% in 2024. De voornaamste oorzaak: managers haken af, en dat sijpelt door. Zeventig procent van de betrokkenheid binnen een team wordt direct bepaald door de manager. Als managers afhaken, volgt het team.

De economische schade bedroeg 438 miljard dollar aan verloren productiviteit. Wereldwijd. In één jaar.

Gallup stelde ook vast dat minder dan 44% van de managers wereldwijd ooit formele managementtraining heeft gehad. Onder diegenen die dat wel kregen, is het percentage actief gedesengageerde managers twee keer zo laag.

De twee duidelijkste aanbevelingen uit het rapport: train je managers, en leer ze coachen.

Managers die coachingsvaardigheden ontwikkelen, zien hun eigen betrokkenheid met maximaal 22% stijgen. De betrokkenheid van hun teams stijgt met maximaal 18%. Dat zijn geen marginale verbeteringen. Dat is een andere soort organisatie.

Veiligheid, stem en waarom dat essentieel is voor groei

Er is iets wat de moeite waard is om even bij stil te staan.

Wanneer mensen zich veilig voelen op het werk, spreken ze zich uit. Ze signaleren wat er niet goed gaat. Ze proberen aanpakken die misschien niet werken. Ze brengen problemen ter sprake voor ze crises worden.

Wanneer ze zich niet veilig voelen, worden ze stil. Ze doen wat gevraagd wordt en niets meer. Ze bewaren de echte feedback voor hun volgende werkgever.

In een organisatie waar snelheid en innovatie tellen, is die stilte kostbaar.

Psychologische veiligheid betekent geen comfortabele, conflictvrije werkomgeving. Het betekent dat mensen erop vertrouwen dat ze een zorg kunnen uitspreken, iets kunnen proberen dat mislukt of iets moeilijks kunnen zeggen, zonder dat ze daar de rekening voor krijgen.

Dat vertrouwen opbouwen is een managementvaardigheid. Het zit hem in hoe een manager reageert als iemand slecht nieuws brengt. Hoe ze een één-op-één gesprek voeren. Hoe ze omgaan met een meningsverschil in een teamoverleg.

Dit zijn dingen die je kunt leren. Ze moeten alleen wel geleerd worden.

Hoe ik werk met organisaties en leidinggevenden

Ik ben een leiderschapsconsultant en coach in de regio Amsterdam. Ik werk in het Nederlands en Engels, met individuele leidinggevenden en organisaties in Nederland en daarbuiten.

Voor leidinggevenden die zich bewust willen ontwikkelen, bied ik leiderschapscoaching. Één op één, gericht op de uitdagingen waar je nu tegenaan loopt. Of je nu nieuw bent in je rol en uitzoekt wat die eigenlijk inhoudt, of al jaren leidinggevende bent en met meer intentie en minder ruis wil sturen.

Voor leidinggevenden op directie- of senior niveau is coaching voor leidinggevenden op directieniveau een logische verdieping. Gericht op de vraagstukken die horen bij die positie: cultuur, invloed, besluitvorming onder druk en het neerzetten van een team dat zelfstandig presteert.

Voor organisaties die hier structureel mee aan de slag willen, bied ik management training op maat. Gebouwd rondom de uitdagingen die er binnen jouw organisatie spelen, met meetbare uitkomsten. Geen standaardprogramma dat in een zaal wordt gedumpt.

En voor HR-directeuren en senior teams werk ik als strategisch sparringpartner. Iemand om mee te denken over cultuur, leiderschapsontwikkeling en wat er werkelijk achter de patronen zit die je ziet.


Als dit herkenbaar klinkt, praat ik graag met je. Plan een gratis kennismaking. Geen pitch. Geen voorstel. Gewoon een helder gesprek over waar je staat en wat zou kunnen helpen.

Je Team Ontwikkelen als Nieuwe Manager: Exponentiële Impact

David Buirs Leiderschapscoach & Managementtrainer

Je team ontwikkelen als nieuwe manager: het multiplier-effect

David Buirs is leiderschapscoach in de regio Amsterdam. Dit artikel legt uit hoe je je team ontwikkelt als nieuwe manager en waarom dit de meest renderende activiteit is die je hebt. Je leert de rekensom achter kleine verbeteringen, het 70-20-10 principe, hoe je coacht in plaats van oplost, en hoe je psychologische veiligheid bouwt zodat mensen daadwerkelijk groeien.

Je belooft jezelf dat deze week anders wordt. Je gaat dat coachgesprek met Sarah eindelijk voeren. Je gaat Tom helpen met de voorbereiding van zijn eerste klantpitch. Maar woensdag ben je weer alleen maar bezig met brandjes blussen, en je doet de moeilijke dingen weer zelf. Net als vorige week.

Welkom in de grootste valkuil binnen leiderschap. De valkuil waarin je team ontwikkelen altijd één week verderop ligt. Waar je eigen agenda volloopt omdat het werk dat naar anderen had moeten verschuiven nog steeds bij jou ligt.

Als je dit herkent, ligt het niet aan een gebrek aan intentie. Het ligt eraan dat team ontwikkelen vaak verkeerd wordt ingeschat. Het wordt gezien als een softe activiteit voor wanneer het rustig is. Als extraatje. Of iets voor HR. Maar het is de meest renderende activiteit die je als manager hebt.

De rekensom van kleine verbeteringen

Reken even mee.

Je investeert één uur in je team van tien mensen. Je loopt met ze door hoe je een specifiek soort lastige klantsituatie aanpakt. Iedereen wordt 1% beter in zijn werk. Slechts 1%.

Elk teamlid werkt ongeveer 2.000 uur per jaar. Bij tien mensen is dat 20.000 uur. Een verbetering van 1% over die 20.000 uur levert 200 uur extra capaciteit op. Uit één uur van jouw tijd.

En in de praktijk groeien mensen zelden met maar 1%. Vaker is het 5%, 10%, soms meer. De rekensom werkt al snel in jouw voordeel.

De meeste managers maken deze berekening nooit. Ze hebben het te druk met zelf alle problemen oplossen.

Waarom de meeste managers hun team niet ontwikkelen

Het gaat meestal zo. Je team heeft bepaalde vaardigheden nog niet. Dus als er iets ingewikkelds gebeurt, doe jij het zelf. Probleem opgelost.

Alleen verschijnt volgende week eenzelfde soort situatie. Ze hebben die vaardigheden nog steeds niet. Dus stap je opnieuw in. Elke keer dat je dit doet, maak je jezelf onmisbaarder en je team minder zelfstandig. Zij groeien niet omdat jij blijft instappen. Jij blijft instappen omdat zij nog niet gegroeid zijn.

De kosten van deze loop zijn zichtbaar in onderzoek. Het LinkedIn Workplace Learning Report laat zien dat 90% van organisaties zich zorgen maakt over retentie, en dat het bieden van leermogelijkheden de belangrijkste retentiestrategie is. Mensen die loopbaandoelen stellen zijn vier keer meer betrokken bij leren dan mensen die dat niet doen. Leren is geen extraatje. Het is de reden waarom mensen blijven, groeien en hun beste werk laten zien.

Als een manager zijn mensen niet actief ontwikkelt, betaal je dubbel. Het werk verspreidt zich niet, en de besten beginnen om zich heen te kijken.

AI verandert wát je moet ontwikkelen

De vaardigheden die de moeite waard zijn om te ontwikkelen, zijn veranderd.

AI neemt steeds meer technische, herhalende en analytische taken over. De mensen die waarde blijven toevoegen, zijn degenen die kunnen wat AI niet kan. Een moeilijk gesprek voeren. Een ruimte aanvoelen. Een collega coachen. Een afweging maken als de data onvolledig is. Een team bij elkaar houden als het tegenzit.

Dit zijn de menselijke vaardigheden. En die ontwikkelen zich niet vanzelf. Ze ontwikkelen zich als een manager ruimte maakt om te oefenen, fouten te maken, te reflecteren en het opnieuw te proberen.

Dat betekent dat jouw rol is veranderd, ook al staat dat nog niet in je functieomschrijving. Je ontwikkelt niet meer hoofdzakelijk technische capaciteit. Je ontwikkelt oordeelsvermogen, communicatie en eigenaarschap. Daar zit de duurzame waarde.

Waar mensen écht leren: het 70-20-10 principe

Onderzoek naar leren door volwassenen wijst consistent op een simpele verhouding. Ongeveer 70% van wat mensen op hun werk leren komt uit het werk zelf. Ongeveer 20% komt uit interactie met anderen. Slechts 10% komt uit formele training.

Dat heeft praktische gevolgen.

Als je wilt dat je team groeit, doen trainingscursussen het meeste werk niet. Het werk gebeurt in stretch assignments, in coachmomenten, in feedback na een lastige meeting. Dat betekent voor jou als manager dat delegatie je krachtigste ontwikkelingsinstrument is. Niet alleen delegatie van simpel, uitvoerend werk. Maar werk dat net iets boven hun huidige niveau ligt. Werk dat jij waarschijnlijk zelf zou kunnen doen, maar waar zij van groeien als jij het loslaat.

Het kost ze in het begin meer tijd. Ze pakken het anders aan dan jij. Sommige dingen zijn minder gepolijst. Dat is precies de bedoeling. Je ruilt korte-termijnefficiëntie in voor langetermijncapaciteit.

Stop met oplossen, begin met vragen

Als iemand uit je team met een probleem naar je toe komt, is de standaardreflex om het antwoord te geven. Jij weet wat te doen. Zij nog niet. Dus zeg jij het.

De prijs van altijd antwoorden geven is dat ze nooit leren om er zelf doorheen te denken. En de volgende keer dat ze iets vergelijkbaars tegenkomen, staan ze opnieuw bij jou.

Een coachende gewoonte verandert die loop. Als iemand een probleem brengt, vraag dan eerst. Wat heb je geprobeerd? Welke opties zie je? Wat zou je doen als ik er niet was?

Je laat ze niet aan hun lot over. Je geeft het denkwerk terug aan de eigenaar. Vaak hebben ze het antwoord al ergens in hun hoofd. Ze willen alleen bevestiging dat het veilig is om te handelen.

Deze ene gewoonte, consistent toegepast, ontwikkelt je mensen sneller dan welke cursus dan ook. En het geeft je elke week uren terug.

Maak veiligheid een voorwaarde

Mensen durven pas buiten hun comfort zone te stappen als ze zich veilig voelen om te falen.

Harvardprofessor Amy Edmondson onderzoekt al decennia wat zij psychologische veiligheid noemt: de gedeelde overtuiging dat het team veilig is voor interpersoonlijk risico. Dat is risico dat mensen nemen binnen een professionele relatie. Bijvoorbeeld door kwetsbaarheid te tonen, of om hulp te vragen. Haar onderzoek laat zien dat teams zonder die veiligheid onderpresteren, ook als ze vol talent zitten.

Voor jou als manager betekent dat iets concreets. Als iemand iets nieuws probeert en het loopt mis, is jouw reactie het ontwikkelmoment, niet de oorspronkelijke fout. Reageer je met irritatie of sarcasme, dan zien anderen dat. Ze stoppen met proberen. Ze brengen je alleen nog veilige dingen.

Reageer je met nieuwsgierigheid, gericht op wat er te leren valt, dan gebeurt het omgekeerde. Mensen brengen de moeilijke dingen eerder. Ze nemen meer verantwoordelijkheid. Ze ontwikkelen zich sneller.

Veiligheid is de voorwaarde voor eerlijk werk en echte groei.

Twee aparte gesprekken

Een praktische structuur: splits je 1:1s op in twee verschillende soorten gesprekken. Performance en ontwikkeling.

Het performance-gesprek gaat over levering. Doelen, resultaten, wat loopt, wat niet. Dit hoort vaak plaats te vinden en scherp te blijven.

Het ontwikkelingsgesprek is iets anders. Geen agenda over opleveringen. De vragen zijn ook anders. Waar wil je echt beter in worden? Welk werk geeft je energie? Waar wil je over twee jaar staan? Hoe kan ik je helpen?

Als je die tijd net zo beschermt als een klantmeeting, geef je een sterk signaal af over wat je belangrijk vindt als leider. Mensen merken welke gesprekken worden afgezegd en welke niet.

En zodra je weet waar iemand naartoe wil groeien, stopt jouw werk daar niet. Breng het terug in je wekelijkse gesprekken. Geef ze stretch assignments die in die richting passen. Coach ze erdoorheen. Heb er aandacht voor.


Een laatste gedachte

Er is een versie van leiderschap die zegt dat de beste manager overal tegelijk is, alles oplost, en alles bij elkaar houdt. Heroïsch. Uitputtend. En het levert teams op die instorten zodra die manager op vakantie gaat.

De betere versie is stiller. De manager die mensen zo goed ontwikkelt dat het team zonder hem of haar kan draaien. Die capaciteit bouwt, geen afhankelijkheid. Wiens agenda lichter wordt naarmate het team sterker wordt.

Dit is het multiplier-effect. Eén uur van jouw tijd, goed geïnvesteerd in de mensen om je heen, levert honderden uren terug aan het team. En iets waardevollers dan capaciteit. Mensen die met plezier komen werken.

Wil je hier als leider structureel beter in worden? Leiderschapscoaching is een logische volgende stap. Voor leidinggevenden op directieniveau biedt coaching voor senior leidinggevenden een verdere verdieping. En voor organisaties die het hele managementteam structureel beter willen krijgen in dit soort gewoontes, biedt management training de structuur die past.

Benieuwd hoe we kunnen samenwerken? Plan een vrijblijvende kennismaking via contact. Geen verkoop. Gewoon een goed gesprek.