Dit artikel beschrijft de persoonlijke transformatie van een taakgerichte manager naar relationeel leiderschap. Het biedt concrete stappen voor managers die meer authentieke verbinding willen voelen met hun team, voorbij efficiëntie en controle.
Continue reading
Het artikel contrasteert politieke spelletjes met inhoudelijke impact als strategie voor promotie. Het legt de focus op de Power Paradox en het gevaar van het Peter Principe voor nieuwe managers. Er worden vier concrete tips gegeven voor duurzame groei door persoonlijke ontwikkeling en feedback.
Iedereen wil snel doorgroeien. Je bent net manager geworden en je denkt al na over de volgende stap. VP. Director. Hoger op de ladder. Dat is normaal. Ambitie is goed. Maar er zijn twee manieren om sneller promotie te maken als nieuwe manager. Eentje werkt op korte termijn maar laat je leeg achter. De andere duurt misschien iets langer, maar je wordt er een betere leider van.
Je kent ze wel. De managers die precies weten wanneer de directeur langsloopt. Die altijd in de juiste meetings zitten. Die zich omhoog slijmen door precies te zeggen wat de baas wil horen. Corporate politics. Zichtbaarheid boven impact. Praten over resultaten in plaats van ze daadwerkelijk bereiken. Werkt het? Ja, soms. Je kunt op die manier VP worden. Misschien zelfs snel. En dan? Dan heb je een titel. Maar geen respect. Geen team dat echt achter je staat. Geen gevoel dat je iets opbouwt dat betekenis heeft. Je wordt wakker als VP en voelt je leeg. Want diep van binnen weet je: je hebt niet de impact gemaakt waar je toe in staat was. Je hebt alleen beter gespeeld.
Psycholoog Dacher Keltner ontdekte iets interessants: mensen komen vaak in machtposities door eigenschappen als empathie, samenwerking en anderen helpen. Maar zodra ze die macht hebben, verliezen ze precies die eigenschappen. Ze worden egoïstischer. Minder empathisch. Meer gefocust op zichzelf. En dan beginnen ze die macht te verliezen. Dat is de paradox. De eigenschappen die je naar boven brengen, zijn niet dezelfde die je gebruikt als je er bent. Tenzij je daar bewust op let, bijvoorbeeld via leiderschapscoaching.
Hier is een andere manier om sneller promotie te maken als nieuwe manager: word obsessief goed in je huidige rol. Niet door politiek te spelen. Maar door je deze vraag te stellen: welke positieve impact kan ik maken op de mensen om me heen? Op je team. Op andere afdelingen. Op je baas. Op klanten. Als je promotie krijgt? Geweldig. Grotere rol, grotere impact. Als het langer duurt? Je bent toch al bezig met werk dat er toe doet. Je bouwt iets op. Je ontwikkelt mensen. Je maakt dingen beter. Deze aanpak voelt misschien langzamer. Maar uiteindelijk kom je verder. Met meer respect, meer impact, en een team dat echt achter je staat.
Je kunt de snelle route nemen. Politiek spelen. Zichtbaar zijn. Omhoog slijmen. Of je kunt focussen op impact. Op betekenisvol werk. Op mensen helpen groeien. Beide kunnen je een promotie opleveren. Maar alleen één laat je wakker worden met het gevoel dat je iets opbouwt dat er toe doet. Sneller promotie maken als nieuwe manager begint met de vraag: wil je een titel, of wil je een leider zijn waar mensen achter willen staan?
Plan een gratis kennismaking in om de mogelijkheden voor jouw situatie te bespreken.
David Buirs is een leiderschapscoach in Amsterdam die werkt met nieuwe en beginnende leidinggevenden. Dit artikel legt uit waarom invloed op het werk werkt als een valuta die je eerst moet opbouwen voordat je die kunt uitgeven, gebaseerd op onderzoek van Adam Grant over wederkerigheid en vrijgevigheid in organisaties. Lezers leren hoe ze geloofwaardigheid opbouwen, verzoeken effectief formuleren en echte impact creëren zonder te leunen op formele autoriteit.
Je stuurt het bericht. Je stuurt een reminder. Je krijgt een vriendelijk niet-antwoord.
Je titel is echt. Je invloed is er nog niet. En dat zijn twee heel verschillende dingen.
Dit is het gat waar niemand je op voorbereidt als je een leidinggevende rol krijgt. De mensen om je heen, je team, andere afdelingen, senior stakeholders, geen van hen zijn jou samenwerking verschuldigd. Nog niet. Je moet het recht verdienen om hen in beweging te krijgen.
Dat klinkt hard. Het is ook gewoon hoe vertrouwen werkt tussen mensen.
Denk er zo over. Geen schakelaar die je omzet als je gepromoveerd bent. Een bankrekening.
Je kunt alleen uitgeven wat je al hebt ingelegd. Als je in een nieuwe rol stapt, staat je saldo dicht bij nul.
De meeste nieuwe managers beseffen dit niet. Ze gaan ervan uit dat de titel gewicht heeft. Ze beginnen verzoeken te doen voordat ze iets hebben opgebouwd. Ze vragen Marketing om te herprioriteren. Ze vertellen Engineering wat er voor vrijdag klaar moet zijn. Ze geven feedback die hun team niet heeft gevraagd en nog niet klaar voor is.
Dan vragen ze zich af waarom er niets beweegt.
Organisatiepsycholoog Adam Grant heeft jarenlang onderzocht hoe mensen invloed opbouwen op het werk. Zijn onderzoek bracht iets tegenstrijdigs aan het licht. De meest genereuze mensen in een organisatie bouwen over tijd de meeste invloed op. Niet omdat vrijgevigheid een tactiek is. Omdat mensen onthouden wie hun werk makkelijker maakte. Je leest meer over het onderzoek in Grants werk over hoe gevers, nemers en invloed zich door organisaties verspreiden.
Managers die samenwerking proberen af te dwingen voordat ze vertrouwen hebben opgebouwd, krijgen op zijn best naleving. Ze krijgen teams die het minimum doen. Ze krijgen afdelingen die om hen heen werken.
Voordat je nadenkt over vragen, denk na over wat je inlegt.
Zorg dat anderen er goed uitzien. Geef publiekelijk credits als je team levert. Informeer de manager van iemand als een samenwerking goed gaat. Bied aan om de eerste versie te schrijven zodat iemand alleen hoeft te reviewen. Dit zijn kleine moves. Over maanden bouwen ze een reputatie op die voor je uit loopt.
Bouw relaties op voordat je ze nodig hebt. Dit klinkt voor de hand liggend. De meeste managers doen het toch niet. Ze zijn te druk. Ze verbinden zich later wel. Dan verschijnen ze als ze iets nodig hebben en zijn ze een vreemde die een eis stelt.
Als je investeert in relaties als er niets op het spel staat, ben je geen vreemde meer. Dat verandert alles als er iets op het spel staat.
Dit geldt ook voor je eigen team. Als de enige keer dat je met iemand praat in een een-op-een is of als je iets nodig hebt, voelen ze dat. Je wordt transactioneel. Mensen doen het minimum voor transactionele managers.
Als je iets hebt opgebouwd, kun je het beginnen te gebruiken. Maar ook dan maakt de manier van vragen het verschil.
Iedereen om je heen luistert naar hetzelfde interne station: wat levert dit mij op. Als je een verzoek doet, denken ze niet aan jouw deadline. Ze denken aan hun eigen prioriteiten, hun manager, hun reputatie.
Formuleer je verzoek dan ook vanuit hen.
Naar een teamlid: niet "Ik heb dit voor vrijdag nodig." Probeer: "Dit op tijd leveren geeft je zichtbaarheid bij het management."
Naar een andere afdeling: niet "Kunnen jullie ons verzoek prioriteren?" Probeer: "Dit is de feature die enterprise-klanten steeds noemen. Dit naar voren halen zet jullie team sterk neer voor het Q3-evaluatiegesprek."
Je manipuleert niemand. Je doet het werk van het verbinden van jouw behoefte aan hun realiteit. De meeste mensen slaan die stap over.
Er is een verschil tussen een vraag stellen en oprecht het antwoord willen horen.
Als je vraagt "wat zou er nodig zijn om dit deze week af te ronden?" en je luistert echt, verandert er iets. Je ontdekt beperkingen die je niet kende. Je vindt ruimte voor compromis. De ander begint zich te voelen als een samenwerkingspartner, niet als een obstakel.
Ook met je eigen team leveren vragen meer commitment dan instructies. "Hoe denk jij dat we dit moeten aanpakken?" creëert eigenaarschap. "Dit is wat we doen" creëert naleving, als je geluk hebt.
Naar andere afdelingen: niet "We hebben dit voor vrijdag nodig." Probeer: "Vrijdag is ons ideale moment. Wat is haalbaar voor jullie?"
Vragen leveren informatie op. En ze laten mensen zich gehoord voelen. Beide tellen zwaarder dan de meeste managers verwachten.
Mensen haken af als je het hebt over jouw projecttijdlijn. Ze letten op als je het verbindt aan wat er echt toe doet.
Naar je team: niet "we moeten deze deadline halen." Probeer: "Het management let op dit project. Goed leveren laat zien dat we kunnen uitvoeren onder druk."
Naar andere afdelingen: niet "we hebben dit volgend kwartaal nodig." Probeer: "Het bedrijf richt zich op enterprise. Deze feature blijft terugkomen in die gesprekken."
Mensen willen werken aan dingen die ertoe doen. Laten zien waarom jouw ding ertoe doet is geen spin. Het is leiderschap.
Invloed op de juiste manier opbouwen kost maanden. Dat kan frustrerend voelen als je al het gevoel hebt dat je hoofd net boven water blijft.
Maar de alternatieve weg is sneller en werkt niet. Managers die leunen op formele autoriteit voordat ze vertrouwen hebben opgebouwd, krijgen teams die het minimum doen en afdelingen die om hen heen werken.
De managers die dit doorhebben, realiseren dingen door de hele organisatie heen. Lang nadat niemand meer bijhoudt wie wie iets verschuldigd is.
Dit is een van de eerste dingen die we samen bekijken in business coaching voor leidinggevenden. Op senior niveau geldt hetzelfde. In executive coaching zijn de dynamieken identiek, alleen de inzet is hoger en het politieke landschap complexer.
Voor organisaties die dit op de hele managementlaag willen opbouwen, is een gestructureerd leiderschapstraject vaak een schaalbaardere aanpak.
Kies één persoon van wie je deze maand iets nodig hebt. Voordat je vraagt: denk na over wat zij écht belangrijk vinden. Formuleer je verzoek vanuit dat perspectief. Verbind het aan iets waar het bedrijf naartoe werkt. Stel dan een echte vraag en luister naar het antwoord.
Dat is het. Begin daar.
Benieuwd hoe dit eruitziet voor jouw specifieke situatie? Plan een gratis kennismaking. Vrijblijvend.
David Buirs is leiderschapscoach in Amsterdam en begeleidt leidinggevenden op alle niveaus bij het omgaan met onrealistische verwachtingen op de werkvloer. Dit artikel helpt leidinggevenden onderscheid te maken tussen verwachtingen die structureel onredelijk zijn en situaties waarin ze zelf de bottleneck vormen. Concrete gespreksscripts en prioriteringsstrategieën maken het verschil tastbaar.
Je agenda staat vol. De verwachtingen zijn hoog. En je hebt het gevoel dat je, hoe hard je ook werkt, nooit genoeg doet.
Dit is geen probleem dat verdwijnt naarmate je meer ervaring opdoet. Veel leidinggevenden die ik spreek, zitten na tien jaar nog in dezelfde klem als in hun eerste managementjaar. De druk verschuift. De verwachtingen worden groter. Maar het gevoel blijft hetzelfde.
Omgaan met onrealistische verwachtingen als leidinggevende is een van de meest onderschatte uitdagingen in elke leiderschapsrol.
Als leidinggevende word je van twee kanten aangesproken.
Je team heeft je nodig. Ze hebben besluiten nodig, ruimte, richting. Ze kijken of jij aanwezig bent als het ingewikkeld wordt.
Je eigen leidinggevende, je directie of je raad van bestuur wil resultaten. Voortgang. Bewijs dat jouw aanpak werkt. Organisaties slaan daarbij regelmatig essentiële management training over, in de veronderstelling dat leidinggevenden de druk gewoon aankunnen.
En jij staat daartussen. Probeert het goed te doen. Voor iedereen tegelijk.
Dit is de vraag die de meeste leidinggevenden vermijden. Want het antwoord is soms ongemakkelijk.
De verwachtingen zijn misschien onrealistisch als:
Jij bent misschien de bottleneck als:
Beide kunnen tegelijk waar zijn. De verwachtingen kunnen te hoog zijn en jij kunt tegelijk efficiënter werken. Het helpt om dat onderscheid scherp te hebben voordat je in gesprek gaat.
Dit is het gesprek dat veel mensen vermijden. Je wilt niet zwak overkomen. Je wilt geen smoesjes hebben. Je wilt het zelf oplossen.
Maar zwijgen lost niets op. Begin vanuit wat je wilt bereiken, niet vanuit wat misgaat.
Een script dat werkt: “Ik wil het over prioriteiten hebben. Ik wil zeker weten dat ik focus op wat voor jou het belangrijkst is dit kwartaal. Kunnen we bespreken hoe succes er voor mij uitziet?”
Je zegt niet “dit is te veel.” Je zegt “ik wil dit goed doen, help me begrijpen wat dat betekent.”
Daarna word je specifiek: “Op dit moment jongleer ik met drie grote dingen tegelijk. Als X de prioriteit is, wil ik zeker weten dat ik de ruimte heb om dat goed te doen. Dat kan betekenen dat Y opschuift of dat we Z anders organiseren. Wat is voor jou het meest logisch?”
Je laat zien dat je keuzes begrijpt. Je managet verwachtingen, je klaagt niet.
Kies je gevechten bij het omgaan met onrealistische verwachtingen als leidinggevende.
Onderhandel niet over:
Onderhandel wel over:
Soms zijn de verwachtingen niet onrealistisch. Je leidt gewoon nog niet zo effectief als mogelijk is.
Signalen die dat aangeven:
Als dit herkenbaar klinkt, is leiderschapscoaching vaak geen luxe maar een logische stap. Voor leidinggevenden op directieniveau, waar de complexiteit en de belangen groter zijn, biedt coaching voor leidinggevenden op directieniveau een gerichte aanpak op dat niveau.
Dit is lastig toe te geven. Maar het is op te lossen.
De leidinggevenden die goed omgaan met hoge verwachtingen hebben niet minder druk dan jij. Ze hebben een eerlijker beeld van wat ze aankunnen, wat ze delegeren en waar ze nee tegen zeggen.
Dat beeld bouw je niet in een dag. Het vraagt om reflectie, soms om een spiegel die iemand anders je voorhoudt.
Maar het begint met de bereidheid om de vraag te stellen: is dit onrealistisch, of ben ik het zelf?
Deze week:
Je hoeft de druk niet alleen te dragen. Je hoeft hem wel te begrijpen.
David Buirs is leiderschapscoach in Amsterdam die leidinggevenden op alle niveaus begeleidt bij het omgaan met negativiteit in hun team. Dit artikel helpt onderscheid te maken tussen tijdelijke frustratie en schadelijk patroongedrag, en legt uit waarom de mindset van de leidinggevende zelf bepalend is voor hoe het gesprek verloopt. Concrete gespreksscripts maken duidelijk hoe je ingrijpt zonder escalatie.
Iemand in je team is negatief. Elke vergadering hebben ze een klacht. Elk besluit wordt begroet met een zucht of een eye-roll. Elk nieuw initiatief krijgt een “ja, maar…”
Zeg je er iets van? Negeer je het? Je wilt mensen niet de mond snoeren. Maar je kunt ook niet doen alsof dit niet gebeurt.
Effectief omgaan met een negatieve medewerker als leidinggevende is geen keuze. Het is een onderdeel van je rol.
De meeste leidinggevenden zien het en doen niets. Je bent bang het erger te maken. Bang dat diegene defensief wordt. Bang dat het lijkt alsof je geen ruimte geeft voor kritiek.
Dus wacht je af. Je hoopt dat het overwaait.
Dat doet het niet.
Eén medewerker begint te klagen. Dan doet een ander mee. Voor je het weet focust de helft van je team op wat er mis is in plaats van op wat mogelijk is.
Negativiteit verspreidt zich. Vergaderingen veranderen in klaagsessies. Goede ideeën worden afgeschoten voordat ze een kans krijgen.
Tegelijkertijd: soms is negativiteit nuttige feedback, verpakt in frustratie. Jouw taak is om het onderscheid te maken. Dat is precies waar leiderschapscoaching leidinggevenden mee helpt. Voor wie op directieniveau werkt en merkt dat dit soort dynamieken grotere gevolgen heeft, biedt coaching voor leidinggevenden op directieniveau een gerichte aanpak op dat niveau.
Kijk het even aan. Heeft deze persoon een zware week, of is dit wie ze elke dag zijn?
Eén slechte dag maakt iemand niet negatief. Zelfs een slechte week niet. Mensen raken gefrustreerd. Dat is normaal en menselijk.
Maar als het drie weken duurt en elk gesprek negatief is, heb je een patroon. Patronen lossen zichzelf niet op. Hoe langer je wacht, hoe zwaarder het gesprek wordt.
Grijp in als het gedrag een patroon is en geen incident, als het invloed heeft op andere mensen in het team, en als het gaat om houding en niet om legitieme zorgen over een concreet probleem.
Laat het gaan als iemand een slechte dag heeft, als ze terechte zorgen uiten ook al is de toon niet perfect, of als de kritiek gericht is op een probleem en niet op personen.
Het verschil: “Dit proces werkt niet vanwege X” is feedback. “Alles is hier vreselijk” is negativiteit.
Hier is iets wat weinig mensen zeggen: voordat je het gesprek ingaat, is het belangrijk om eerlijk te zijn over je eigen staat van zijn.
Als je al weken geïrriteerd bent door dit gedrag, merk je dat zelf misschien nauwelijks meer. Maar die irritatie is er. En ze lekt. In hoe je iemand aankijkt. In een kleine stilte die iets te lang duurt. In een toon die net iets te neutraal klinkt.
Mensen pikken dat op. Zeker mensen die al op hun hoede zijn.
Als jij het gesprek ingaat met een verborgen oordeel, “deze persoon is gewoon lastig,” voelt de ander dat. En dan wordt het gesprek een bevestiging van wat ze al dachten: dat jij ze niet mag, dat ze het toch niet goed kunnen doen.
Probeer het gedrag te zien als een puzzel die je wilt begrijpen, niet als een probleem dat je wilt oplossen. Wat maakt dat iemand zo reageert? Wat heeft dit gedrag ze ooit opgeleverd? Wat zegt het over wat ze nodig hebben?
Die verschuiving, van oordeel naar oprechte nieuwsgierigheid, verandert alles aan hoe je het gesprek voert. Je stelt misschien dezelfde vragen. Maar je bedoelt het anders. En dat voelt de ander.
Neem iemand even apart. Een informeel gesprek, geen formele setting.
“Hé, het valt me op dat je gefrustreerd lijkt de laatste tijd. Is alles oké? Is er iets waar ik bij kan helpen?”
Geen beschuldigingen. Zeg niet “je bent negatief.” Wees oprecht nieuwsgierig. En dat laatste is geen techniek. Je moet het echt menen. Als je innerlijk denkt “ik doe dit omdat het moet,” is dat precies wat er overkomt.
Oprechte nieuwsgierigheid breekt het ijs op een manier die geen enkel script kan. Misschien speelt er iets wat je niet wist. Luister. Verdedig jezelf niet en ga niets uitleggen. Hoor ze alleen aan.
Zit er een echt probleem onder? Los het samen op. “Wat zou dit beter maken?” Nu los je iets op in plaats van dat je een houding managet.
Soms werkt de zachte aanpak niet. Het leek een dag beter. Daarna viel diegene terug in hetzelfde gedrag.
Dit is het moment voor grenzen.
“We spraken elkaar vorige week en ik dacht dat we vooruitgang boekten. Maar ik hoor nog steeds veel negativiteit in overleggen. Ik moet direct zijn: dit beïnvloedt het team. Toen Sarah gisteren het nieuwe proces voorstelde, zei je direct dat het niet zou werken zonder haar uit te laten praten. Dat maakt het voor iedereen lastiger om gefocust te blijven.”
Wees specifiek. Niet “je bent altijd negatief,” maar een concreet voorbeeld van wanneer en wat.
Dan: “Ik wil je steunen, maar ik heb ook nodig dat dit verandert. Wat heb je van mij nodig om dat te laten lukken?”
Je bent nog steeds ondersteunend. Maar je maakt duidelijk dat dit niet zo door kan gaan.
Je team let op hoe jij hiermee omgaat. Dit is een fundamenteel onderdeel van wat organisaties bouwen via management training: het bewaken van de teamcultuur. Dat weegt zwaarder dan aardig gevonden worden.
Laat je negativiteit de vrije loop? Dan leren mensen dat klagen prima is. Snoer je alle kritiek de mond? Dan leren ze om nooit meer iets te zeggen.
Goed omgaan met een negatieve medewerker als leidinggevende is eigenlijk het managen van de cultuur van je hele team. Pak het goed aan en iedereen profiteert. Vermijd het en iedereen lijdt eronder.
Als je iemand hebt die consequent negatief is:
Je team heeft iemand nodig die bereid is om ongemakkelijke gesprekken te voeren als het ertoe doet. En die ze ingaat met de wil om te begrijpen, niet alleen om te corrigeren.
Deze blog biedt empathische begeleiding voor jonge managers die feedback geven aan ervaren medewerkers. Het legt uit hoe DISC-kleuren helpen om weerstand te verminderen bij senior experts. De tekst benadrukt persoonlijk leiderschap als de basis voor authentiek gezag.
Je voelt de spanning waarschijnlijk in je maag. De medewerker tegenover je kent het bedrijf door en door. Hij was er al toen jij nog op school zat. Toch moet je hem nu aanspreken op zijn gedrag of resultaten. Dat voelt ongemakkelijk en misschien zelfs onrechtvaardig. Dat is een volkomen menselijke reactie.
Leiderschap gaat niet over wie de meeste dienstjaren op de teller heeft staan. Je bent in deze rol geplaatst om het team naar een hoger niveau te tillen. Dat betekent dat je de plicht hebt om iedereen aan te spreken. Ervaring is enorm waardevol. Toch is het geen vrijbrief voor een negatieve houding. Het is jouw verantwoordelijkheid om de standaard voor het hele team te bewaken. Juist omdat je geeft om het gezamenlijke resultaat en de werksfeer.
Het DISC model helpt je om echt contact te maken. Iedereen communiceert namelijk vanuit een eigen kleurvoorkeur. Een medewerker met veel Rood waardeert een directe aanpak en snelle resultaten. Bij de kleur Geel draait het vooral om erkenning en enthousiasme voor het werk. De kleur Groen vraagt om een veilige omgeving en een rustige opbouw van het gesprek. Mensen met een Blauwe voorkeur hechten juist veel waarde aan feiten en kwaliteit. Door mee te kleuren verlaag je de weerstand bij de senior expert. Je spreekt hun taal zonder je eigen autoriteit te verliezen.
Echte impact begint bij persoonlijk leiderschap. Het betekent dat je eigenaarschap neemt voor je eigen ongemak. Verberg je niet achter protocollen of je nieuwe functietitel. Gebruik je eigen kwetsbaarheid juist als een kracht. Je mag benoemen dat je het gesprek spannend vindt vanwege zijn grote expertise. Dit haalt de hiërarchische angel direct uit de lucht. Het schept een basis van wederzijds respect en gelijkwaardigheid.
Hulp nodig bij deze lastige gesprekken? Leiderschapscoaching helpt je om steviger in je schoenen te staan.
Plan een gratis kennismaking in om de mogelijkheden voor jouw context te bespreken.
Samenvatting: Dit artikel onderzoekt de “Help-Trap”, waarbij leiders onbedoeld de groei van hun team belemmeren door alle antwoorden te geven. Het legt uit hoe een focus op het vergroten van ownership in teams en vindingrijkheid de burn-out van managers vermindert en langetermijncapaciteit opbouwt. Door onafhankelijk denken te prioriteren boven populariteit op de korte termijn, transformeren managers van een “antwoordmachine” naar een katalysator voor groei.
Veel managers hebben een idee van wat succes is: output X genereren of een groeipercentage Y halen. Maar ze weten vaak niet hoe ze dat echt moeten bereiken. Ze richten hun energie op kortetermijnoplossingen en worstelen met een dramatisch laag gevoel van verantwoordelijkheid en ownership bij hun team.
Wanneer het team met een probleem komt, geeft de manager het antwoord. Probleem opgelost. Dit zijn goede bedoelingen, maar ze worden verkeerd ingezet. Het is kortetermijndenken. Goedbedoeld, maar ineffectief op de lange termijn. Ons ego smult er echter van. Ik heb er zelf vaak gezeten. Niets is fijner dan een slim antwoord geven en je nuttig voelen.
Maar deze nieuwsbrief is voor de Next Level Manager (NLM), het type manager dat intentioneel werkt. Ze “doen” niet zomaar aan management; ze denken diep na over wat effectief leiderschap werkelijk is en hoe ze hun team kunnen helpen hun langetermijndoelen te bereiken.
Ze beseffen dat voor het behalen van die bedrijfsdoelen de ontwikkeling van de capaciteiten van hun team cruciaal is. Zij zijn immers de mensen die de resultaten moeten leveren. Help hen 20% bekwamer te worden, en de resultaten kunnen met 20% stijgen.
Een essentiële motor achter dat proces is de mate van ownership en vindingrijkheid die een team bezit. Dit is een dynamische metriek, geen statische. Je hebt er invloed op. Als je het vergroten van ownership in teams tot je doel maakt, zul je vragen van je team anders gaan benaderen.
Dit vereist offers. Je zult je team misschien moeten teleurstellen. Je moet ze misschien zelfs even laten zwemmen. Je moet accepteren dat je populariteit op de korte termijn een deuk oploopt, omdat je moet stoppen met het geven van antwoorden op elke vraag die ze je stellen.
Elke keer dat je een antwoord aanbiedt, creëer je een beetje meer afhankelijkheid. Ze zien jou als een stukje belangrijker, en je bent jezelf langzaam aan het opzadelen met falen op de lange termijn. Dit is de Help-Trap. Ik heb aan beide kanten gestaan: die van de ‘vanger’ en die van de ‘gevangene’. Beiden voelen goed op de korte termijn, maar houden je vast op de lange termijn. Hoe meer antwoorden je geeft, hoe meer vragen er jouw kant op komen, en hoe drukker je het krijgt. Veel leiders die burn-out raken, zitten in deze val.
Met de opkomst van AI wordt individuele kennis minder waardevol. Als je blijft vasthouden aan de persoon zijn met alle antwoorden, devalueert je positie over de tijd. Word in plaats daarvan een katalysator voor het leren van je team. In plaats van het antwoord te geven, spreek je je vertrouwen uit in hun vermogen om het zelf te vinden: “Ik weet wat je kunt, ik heb het je eerder zien doen. Kijk eens met welke oplossingen je zelf kunt komen.”
Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen vragen die je team niet zelf kan weten of oplossen (budget, vakantiedagen, etc.) en vragen die ze wel kunnen oplossen (interne conflicten, klantproblemen). Omdat we allemaal meer AI gebruiken, worden we slechter in creatief denken. Dit maakt het een zware strijd, maar wel een die het vechten waard is. Vertel je team: “Elke keer dat je met een probleem bij me komt, vertel je me welke oplossingen je zelf al hebt overwogen.”
Om dit praktisch te maken, faciliteert de NLM maandelijkse sessies waarin teamleden aan de rest van de groep laten zien welk proces ze hebben gevolgd om tot een creatieve oplossing te komen. De focus ligt niet op de daadwerkelijke oplossing; het gaat om de stappen die ze hebben gezet om daar te komen. Gebruik tijdens deze sessies publieke erkenning voor de teamleden die de meeste vindingrijkheid toonden. Door iemand uit te lichten die een probleem oploste zonder op een antwoord te wachten, geef je het team het signaal dat je onafhankelijk denken meer waardeert dan simpelweg “even checken”.
Zie het zo: als ze verdwaald zijn in het bos, geef je ze dan directe instructies om eruit te komen? Of leer je ze een kaart te lezen en een kompas te gebruiken? In een toekomstige editie van deze nieuwsbrief zal ik inzoomen op het proces en het belang van het aanleren van nieuwe vaardigheden aan je team. Hoe je ze leert om ‘een kompas te lezen’. Maar voordat we daar zijn, moeten we de neiging loslaten om ons team alle antwoorden te geven.
Deze verschuiving is een vitaal onderdeel van leiderschapscoaching. De leiders met wie ik werk transformeren hun definitie van succes, op manieren die hen en hun carrière helpen.
Als je er klaar voor bent om te stoppen met die “antwoordmachine” te zijn en wilt beginnen met het bouwen van een team met veel ownership, plan dan een gratis kennismaking in om de mogelijkheden voor jouw context te bespreken.
Dit artikel definieert de kerntaken van een beginnende manager door de “Player-Coach Trap” aan te pakken. Het stelt dat primaire verantwoordelijkheden verschuiven van technische output naar mensgericht leiderschap en het bieden van perspectief. De kernverantwoordelijkheid is het ontwikkelen van een innerlijk kompas door reflectie om anderen effectief te leiden.
Welkom bij de eerste editie van The Next Level Manager. Ik ben David. Ik wil je helpen om weer wat ademruimte te vinden in je eigen to-do lijst. In mijn werk als coach zie ik keer op keer hetzelfde patroon. Ik noem het de “Player-Coach Trap.” Het gebeurt wanneer je denkt dat je waarde nog steeds voortkomt uit de technische taken die je gewend was te doen: de code, de deals of de ontwerpen. Dat is niet zo.
Doorstromen naar het volgende niveau betekent dat je prioriteit moet veranderen. Je bent niet langer verantwoordelijk voor het werk; je bent verantwoordelijk voor de mensen. Dit is een van de belangrijkste verantwoordelijkheden van een beginnende manager. Het vereist een ander soort groei. Het gaat niet om het leren van nieuwe software, maar om het ontwikkelen van de volwassenheid om de menselijke kant van zakendoen te managen. Dit is waar “perspectief” om de hoek komt kijken. Om dit te brengen, moet je stoppen met het geven van antwoorden en beginnen met het stellen van verdiepende vragen:
De bron van deze vragen moet jouw eigen diepe besef zijn van wat de missie van jou en je team is, en waarom. Als je dat innerlijke kompas hebt, zul je natuurlijk aanvoelen wanneer het team van de koers afwijkt. Je krijgt dit scherp door reflectie. Rustige, gefocuste denktijd. Zelfs 5 minuten per dag is genoeg. Je kunt jezelf afvragen: het behalen van welke 3 doelstellingen zorgt ervoor dat je jouw jaar aan het eind een 100/100 geeft? Dat is waar je kompas naartoe wijst. Je kunt je team geen duidelijkheid geven als je die zelf niet hebt.
Vanuit deze positie van helderheid kun je jouw team helpen perspectief te krijgen. Door vragen te stellen. Door deze vragen te stellen, “fix” je het probleem niet voor hen; je helpt hen het pad terug naar het spoor zelf te zien. Iemand het antwoord geven is als het scrollen door hun social media feed voor hen: het is de volgende minuut vergeten. Maar hen helpen zelf nieuwe antwoorden te vinden, is wat hen echt helpt groeien. Dat is de essentie van effectieve leiderschapscoaching.
De eerste stap Laat de heldenrol achter je. Je taak is niet langer om de meest productieve persoon in de kamer te zijn, maar om degene te zijn die er het meeste perspectief aan toevoegt. Wanneer je die verschuiving maakt, voel je dat onmiddellijk. Je bereikt een andere, meer ontspannen staat. En van daaruit kun je een veel grotere impact gaan maken. Het volgende niveau is geen promotie. Het is een besluit om van binnenuit te leiden. Het begint bij jou.
Plan een gratis kennismaking in om de mogelijkheden voor jouw context te bespreken.
Samenvatting: Dit artikel beschrijft de transitieproblemen van vakspecialisten naar leidinggevende rollen en de impact daarvan op HR-capaciteit. Het belicht veelvoorkomende gedragspatronen zoals wisselende stijlen en micromanagement bij startende managers. De tekst stelt dat management training voor startende leidinggevenden, gestoeld op persoonlijk leiderschap, een ROI van 7 op 1 oplevert en strategische ruimte creëert voor HR.
Je opent je inbox en daar is de eerste ziekmelding van de dag alweer. Gevolgd door een bericht van een gefrustreerde medewerker die “even wil praten” over zijn manager. Je weet precies wat er aan de hand is. Die ene talentvolle specialist die een half jaar geleden promotie maakte, loopt vast. Hij werkt harder dan ooit, maar zijn team valt uit elkaar. Juist voor deze experts is een gerichte management training voor startende leidinggevenden cruciaal om de stap van inhoud naar impact te maken.
Startende leidinggevenden missen in het begin vaak een duidelijk kompas. Ze vallen terug op hun intuïtie of op hoe ze zelf ooit gemanaged zijn, wat niet altijd de beste blauwdruk is voor hun huidige team. Soms zijn ze overmoedig en denderen ze over mensen heen met een tunnelvisie op resultaat. Anderen trekken zich juist terug en worden te afstandelijk uit angst om fouten te maken. Je ziet ze zoeken: de ene dag te taakgericht en autoritair, de volgende dag te soft omdat ze de verbinding niet willen verliezen. Deze schommelingen in stijl zorgen voor een onrust die direct bij jou op het bureau belandt.
Het is een klassiek patroon waar jij de prijs voor betaalt. Een goede inhoudelijk expert wordt zonder pardon in een leidinggevende rol geduwd. Het resultaat? Een manager die micromanaged omdat hij het stuur niet durft los te laten. En wie mag de lastige gesprekken voeren, het verzuim managen en de exit-gesprekken voeren als het talent vertrekt? Jij.
Dit constante pleisterplakken vreet je agenda op. Je komt simpelweg niet toe aan het strategische werk waar je eigenlijk voor aangenomen bent. Je bent de hele dag gaten in de cultuur aan het dichtlopen die door haperend leiderschap ontstaan. Een gerichte management training voor startende leidinggevenden voorkomt dat HR de opruimploeg van de organisatie blijft.
Echt leiderschap is geen lijstje met vaardigheden die je even afvinkt. Het begint bij de moed om in de spiegel te kijken. We moeten terug naar het fundament: persoonlijk leiderschap. Pas als een manager begrijpt waarom hij die controle zo krampachtig vasthoudt of waarom hij die confrontatie uit de weg gaat, verandert er iets op de werkvloer. Zonder die psychologische diepgang blijft elke management training dweilen met de kraan open.
Laten we eerlijk zijn: je moet dit ook intern verkopen. De kosten van hoog verloop in teams zijn enorm, maar de oplossing verdient zichzelf dubbel en dwars terug. Cijfers wijzen uit dat elke euro die je in degelijke leiderschapsontwikkeling steekt, gemiddeld 7 euro aan waarde oplevert.
Dat betekent minder verzuim, minder wervingskosten en vooral: een team dat weer zelfstandig draait. Het geeft jou de ruimte om weer die strategische partner te zijn in plaats van de permanente crisismanager. Een goede investering in leiderschapscoaching of een management training voor startende leidinggevenden is dan ook geen kostenpost, maar pure winst voor de rust in je organisatie.
Plan hier een gratis kennismaking in om de mogelijkheden voor jouw context te bespreken.
David Buirs is een leiderschapscoach in Amsterdam die werkt met managers en leidinggevenden op alle niveaus. Dit artikel legt uit waarom omgaan met kritiek op het werk zo moeilijk is voor managers, hoe defensiviteit groei blokkeert, en welke praktische stappen helpen om feedback te horen zonder je footing te verliezen. De aanpak is gebaseerd op identiteitspsychologie en Davids coachingpraktijk.
De presentatie ging goed. Dat kon je voelen. Goede energie, heldere structuur, de klant stelde de juiste vragen. Je team was opgelucht op de terugweg. Je was trots.
Dan, in de nabespreking, zegt een van je teamleden iets.
"Ik merkte dat je de designer er in de tweede helft steeds doorheen praatte. Dat heeft haar misschien het gevoel gegeven dat ze er niet toe deed."
Je maag trekt samen. Je gedachten gaan snel. Ze is altijd te laat. Haar laatste rapport was ook niet bepaald geweldig. Wie is zij om dit te zeggen?
Drie dagen later ben je nog steeds geïrriteerd. Niet door de feedback. Door haar.
Dit is een van de stilste en meest consistente manieren waarop managers hun eigen groei beperken. Niet door verkeerde beslissingen. Maar door het onvermogen om bepaalde dingen over zichzelf te horen.
Voordat je manager werd, was feedback vervelend maar behapbaar. Je identiteit stond niet op het spel. Je was één van velen. Je kon het oneens zijn en verder gaan.
Als manager verandert er iets. Je rol wordt onderdeel van hoe je jezelf ziet. Wanneer iemand zegt dat je leiderschap tekortschoot, voelt dat niet als informatie. Het voelt als een aanval op wie je bent.
De psycholoog Lisa Feldman Barrett heeft geschreven over hoe het brein de wereld niet simpelweg waarneemt. Het voorspelt haar. En wanneer de werkelijkheid niet overeenkomt met je zelfbeeld, behandelt het brein dat als een bedreiging. Geen metaforische bedreiging. Een fysiologische. Je zenuwstelsel reageert op dezelfde manier als bij fysiek gevaar.
Dat is geen zwakte. Dat is biologie. Maar het wordt een probleem op het moment dat je het managet door weg te kijken van wat je net gehoord hebt.
Een van de meest voorkomende manieren waarop managers feedback vermijden, is door de bron aan te vallen. Je denkt: ze begrijpen niet het hele plaatje. Ze hebben zelf ook hun issues. Ze zijn zeker niet perfect.
Dit gebeurt automatisch. In seconden. Voordat je de kans hebt gehad om na te denken over wat er eigenlijk gezegd werd.
En dat maakt het zo effectief als verdediging: het werkt. Je voelt je beter. De dreiging lost op. Je gaat verder.
Maar de feedback blijft kloppen, of je hem nu gehoord hebt of niet. Je team heeft het gezien. De klant heeft het misschien gevoeld. Jij bent alleen de laatste die nog vastzit aan de oude versie van de werkelijkheid.
Defensiviteit is duur. Niet dramatisch, niet in één keer. Het kost je in kleine porties.
Mensen stoppen met je dingen vertellen. Niet omdat het ze niet uitmaakt, maar omdat ze hebben geleerd dat eerlijke feedback bij jou niet goed landt. Dus zeggen ze wat je wilt horen. De echte gesprekken vinden plaats zonder jou.
Je blijft dezelfde patronen herhalen, omdat niemand ze meer uitdaagt. Je wordt de manager die vriendelijke beoordelingen krijgt maar niet begrijpt waarom het team afstand voelt. Of waarom goede mensen vertrekken.
Joseph Campbell schreef dat de grot waar je bang voor bent de schat bevat die je zoekt. De meeste managers vermijden die grot door hem anders te noemen. "Slecht moment." "Verkeerde persoon." "Ze begrijpen mijn context niet."
De grot is meestal gewoon een spiegel.
In mijn coachingwerk zie ik een consistent patroon onder chronische defensiviteit. Het is geen arrogantie. Meestal is het het tegenovergestelde.
Veel managers, zeker in de eerste jaren van hun leiderschapsrol, dragen een stille angst dat ze eigenlijk niet geschikt zijn voor de functie. Dat de promotie een vergissing was. Dat mensen het vanzelf gaan doorhebben. Dit is zo gebruikelijk dat het een naam heeft: het impostorsyndroom.
Wanneer je die angst met je meedraagt, voelt kritische feedback niet ongemakkelijk. Het voelt als bevestiging. Het brein werkt dan hard om te voorkomen dat het binnenkomt. De defensiviteit beschermt niet je ego. Het beschermt een fragiel gevoel van adequaatheid.
Dit begrijpen verandert hoe je de hele situatie benadert. Het doel is niet om iemand te worden die alles kritiekloos absorbeert. Het doel is om genoeg innerlijke stabiliteit op te bouwen zodat feedback niet meer existentieel aanvoelt.
In sessies noemen we dit soms "de zonnebril afzetten." Wanneer je jezelf verdedigt, kijk je naar de wereld door een getint glas. Alles wordt gefilterd door één vraag: bedreigt dit mij? Nuttige informatie wordt geblokkeerd. Alleen bevestigende informatie komt door.
De zonnebril afzetten betekent niet dat je het eens moet zijn met alles wat mensen zeggen. Het betekent dat je genoeg ruimte creëert tussen de prikkel en je reactie, zodat je zelf kunt beslissen wat je met het gehoorde doet.
Drie dingen die helpen.
Stel de reactie uit, niet de ontvangst. Wanneer iets pijn doet, hoef je niet meteen te reageren. "Bedankt, ik denk er over na" is een volledig antwoord. Het doel is het kanaal open te houden. Jezelf direct verdedigen sluit het meestal.
Zoek de 2%. Je hoeft het niet met alles eens te zijn. Maar bijna elk stuk feedback heeft een klein percentage dat klopt. Jouw taak is dat te vinden. Zelfs als 98% onterecht voelt, zit je ontwikkeling in die 2% die wel klopt. Op zoek gaan naar dat kleine deel voorkomt dat je het geheel weggooit.
Lees het morgen nog een keer. Schrijf op wat er gezegd werd, zo neutraal mogelijk, en lees het 24 uur later terug. De emotionele lading verdwijnt sneller dan je denkt. Wat aanvoelde als een aanval leest vaak gewoon als een observatie. Frisse ogen zijn minder defensieve ogen.
Dit gaat er niet over om iemand te worden die alles kritiekloos accepteert. Niet alle feedback is accuraat. Niet alle kritiek komt vanuit een goede plek. Onderscheidingsvermogen blijft belangrijk.
Maar de managers die het snelst groeien, zijn degenen die een echte verhouding opbouwen met ongemak. Die een ongemakkelijke observatie behandelen als data, niet als gevaar. Die nieuwsgierig blijven wanneer het instinct zegt: verdedig je.
Dit is geen eigenschap die je hebt of niet hebt. Het ontwikkelt zich. Het vraagt oefening, en meestal wat hulp van buitenaf om de patronen te zien die je zelf niet kunt zien.
Als je dit bij jezelf herkent, is leiderschapsbegeleiding een goede manier om er gestructureerd aan te werken. Voor organisaties die dit op bredere schaal willen aanpakken, is een leiderschapsprogramma voor managers de meer schaalbare route. En als je op seniorniveau werkt en deze patronen zich voordoen in situaties met hogere inzet, gaat executive coaching dieper in op de identiteitskant eronder.
Benieuwd of geïnteresseerd? Plan een gratis kennismaking. Geen verplichtingen.
