Sneller Carrière Maken Doe Je door Minder te Doen

Leiderschapscoach Amsterdam | David Buirs

Sneller carrière maken doe je door minder te doen

David Buirs is Leadership & Executive Coach in Amsterdam en begeleidt leidinggevenden en directieleden in hun ontwikkeling. Dit artikel beschrijft twee routes naar boven in een organisatie: een route die op angst en ego draait, en een route die krediet opbouwt bij de mensen om je heen. De lezer leert welke vier gewoontes karakter stilletjes uithollen, en welk gedrag op langere termijn wel tot promotie en invloed leidt.

Er zijn twee manieren om sneller carrière te maken. De ene kost je je karakter. De andere bouwt het op. Allebei brengen ze je omhoog, alleen zet de ene je ergens af waar je niet wil zijn.

Je kent vast wel iemand die ver is gekomen door het leven van anderen zuur te maken. En je hebt je afgevraagd hoe dat kon gebeuren.

De vervelendere vraag komt daarna. Zou het jou ook kunnen overkomen?

Hoe karakter langzaam wegsijpelt

Ik zie steeds hetzelfde. In mijn eigen loopbaan en in de verhalen van de mensen die ik coach.

Het begint altijd met druk. Een zwaar kwartaal. Een reorganisatie die niemand had zien aankomen. Een collega die dezelfde promotie wil.

En dan verandert er iets. Zo langzaam dat je het pas achteraf ziet.

Ze zeggen hun 1-op-1s af omdat er een MT-presentatie ligt die glanzend moet zijn. Eén keertje maar. Dan weer. Mailtjes van boven beantwoorden ze binnen tien minuten. Mailtjes van hun eigen team liggen er drie dagen.

Ze worden kortaf tegen mensen die iets nodig hebben en niks terug kunnen geven. Ze lopen de receptie voorbij zonder te groeten. En dan komt er een directielid binnen en gaat het licht aan.

Ze beginnen belangrijkheid te spelen. In hoe ze praten, in hoe lang ze wachten met antwoorden, in voor wie ze wel tijd hebben.

Ik heb manipulatie gezien en ik heb pesterij gezien. En wat me elke keer opvalt, is dat de dader handelt vanuit angst. Bang om macht kwijt te raken. Reputatie. Geld. De dingen die ze ergens onderweg boven alles zijn gaan zetten.

Mensen die dit overkomt, die verzanden in negatieve corporate politiek, glijden hier langzaam in. Het is nooit een bewuste keuze. Dit komt omdat het voelt als overleven.

De twee sporen omhoog

De meesten van ons doen dit op de automatische piloot. Je brein prikt een doel. Senior worden. Die promotie. Dat getal halen.

Je haalt het. Even een kick. En dan is het weg, en gaat je hoofd op zoek naar het volgende.

Er lopen twee sporen naar boven.

Op het eerste spoor rijd je op angst en ego. Je beschermt je status. Je jaagt op titels. Je stapelt geld op als bewijs dat je iets waard bent.

Het tweede spoor valt minder op en is veel meer waard. Je bouwt een goede loopbaan én je doet ondertussen goede dingen voor de mensen om je heen. Je groeit. Je leert. Je laat mensen beter achter dan je ze aantrof.

Allebei kunnen ze je ver brengen. Ze eindigen alleen ergens anders.

Zit even stil met de vraag waarom je die promotie eigenlijk wil. Ga voorbij het antwoord dat je normaal geeft. Zoek het echte.

Waar mensen aan het einde spijt van hebben

Bronnie Ware werkte jaren in de palliatieve zorg. Ze zat naast mensen in hun laatste weken en schreef op wat ze haar vertelden.

Eén ding kwam steeds terug. Ze hadden de moed willen hebben om een leven te leiden dat echt van henzelf was. Ze hadden zichzelf gelukkiger willen laten zijn. Ze hadden minder hard willen werken. Haar observaties staan hier.

Die tweede blijft aan me plakken. Zichzelf gelukkiger laten zijn. Alsof het geluk er al die tijd al lag, en er steeds iets voor stond.

Meestal stond daar angst. Angst om te weinig te zijn. Angst om kwijt te raken wat ze hadden opgebouwd. Angst voor wat anderen zouden vinden.

Niemand zei op dat bed dat hij graag VP was geworden.

Het gaat stukje bij beetje

Er is geen dag waarop je een besluit neemt. Er zijn tientallen momenten waarop je iets laat gaan.

Je zwijgt in een vergadering terwijl iemand onaardig wordt gedaan. Je pakt de credits, want de kans lag er nu eenmaal. Je schuift je 1-op-1s opzij voor een deck waarin jij goed staat. Je laat een hulpvraag liggen die jou weinig oplevert.

En elke keer beloof je jezelf dat je anders zult zijn zodra je een niveau hoger zit.

Dan zit je daar. Dezelfde persoon, vollere agenda.

Vier gewoontes doen het meeste werk in dat wegsijpelen.

De eerste is credits pakken die van iemand anders zijn. Op korte termijn schiet je op. Ondertussen maak je vijanden met een lang geheugen.

De tweede is warm zijn naar boven en koel naar beneden. Mensen zien dat. Ze zien het altijd.

De derde is informatie voor jezelf houden om je positie te beschermen. Het voelt slim. Het sloopt vertrouwen op een manier waar je jaren aan mag repareren.

De vierde gaat het langzaamst. Je stopt met vragen hoe het met mensen gaat. Nieuwsgierigheid kost tijd, en die tijd gaat nu naar zichtbaarheid.

Wat wel werkt

Vraag om feedback. Vaak. Van verschillende mensen, op verschillende niveaus. Tasha Eurich onderzocht zelfbewustzijn en vond dat ongeveer 95 procent van ons zichzelf zelfbewust vindt. In werkelijkheid voldoet zo'n 10 tot 15 procent aan de criteria. Je blinde vlekken zijn waarschijnlijk allang geen geheim voor de mensen om je heen.

Wees concreet met je leidinggevende over wat succes in hun ogen betekent. Voer daar een echt gesprek over. Vraag wat er in december gebeurd moet zijn om te kunnen zeggen dat jij het goed hebt gedaan.

Wees proactief. Zie problemen aankomen en kom met een voorstel. Doe dat zichtbaar samen met je leidinggevende, in plaats van eromheen. Robert Greene schreef ooit dat je degene boven je nooit moet overschaduwen. Daar zit meer in dan je zou willen toegeven.

Bouw krediet op bij mensen die je nu niks opleveren. Dat is de investering die het langst rendeert.

En bewaak je herstel. Vier weken doorbeuken maakt van iedereen een kortere, hardere versie van zichzelf. Karakter erodeert het snelst als je op bent.

De valkuil van de stap naar leiderschap

In een nieuwe leidinggevende rol wil je bewijzen dat je hem verdient. Harder werken dan de rest. Alles weten. Overal bij zitten.

Maar de stap van expert naar leider vraagt iets anders. Minder zelf doen. Meer mogelijk maken. Minder antwoorden geven. Betere vragen stellen.

Wie dat vroeg doorheeft, groeit sneller dan wie jarenlang de beste uitvoerder probeert te blijven. Vandaar de titel. Je komt verder door minder te doen en meer te wegen.

Hoger in de organisatie krijgt die valkuil een andere vorm. Daar gaat het om invloed zonder formele macht, om beslissen met halve informatie, en om het gewicht van een besluit dat honderden mensen raakt. Wie op directieniveau sneller carrière wil maken op een manier die goed is voor de mensen om zich heen, komt vroeg of laat uit bij executive coaching.

Eén vraag om mee te nemen

Denk aan iemand die je oprecht bewondert. Iemand die ver is gekomen en onderweg warm is gebleven. Iemand die je zonder aarzelen een goed mens noemt.

Je hebt vast meteen iemand in gedachten.

Vraag jezelf af wat die persoon anders maakt. Ik durf te wedden dat het weinig met een functietitel te maken heeft.

Dat is het tweede spoor. Sneller carrière maken en jezelf recht kunnen aankijken gaan prima samen, zolang je bewust kiest. Op de automatische piloot gaan ze uit elkaar.

Wil je hier eens rustig over doorpraten? Plan een gratis kennismaking. Geen verplichtingen, gewoon een goed gesprek over waar je staat en waar je naartoe wil.

Moeilijke Gesprekken zonder Spanning: Kijk Eerst naar je Lijf

Leadership coaching Amsterdam | David Buirs

Waarom je verstijft tijdens lastige gesprekken

David Buirs is leiderschapscoach in Amsterdam. In dit artikel lees je waarom je lichaam verkrampt tijdens moeilijke gesprekken, en hoe lichaamsbewustzijn en aandacht voor de ander de spanning verlichten. Met uitleg over het model Crucial Conversations voor feedback, slecht nieuws en conflict.

Je weet precies welk gesprek je moet voeren. De woorden heb je in je hoofd al drie keer geoefend. En dan zit je tegenover die persoon en voel je je dichtklappen. Je stem wordt anders. Je schouders kruipen omhoog. Wat je wilde zeggen, komt er half uit.

Dit overkomt bijna elke leidinggevende. Moeilijke gesprekken zonder spanning voeren lijkt iets voor mensen die nooit zenuwachtig worden. Maar zo werkt het niet. De rust ontstaat ergens anders dan je denkt. Hij begint bij je eigen lichaam, lang voordat je een woord hebt gezegd.

Wat er in je lijf gebeurt

Voor een spannend gesprek schiet je lichaam in een oude modus. Je brein leest de situatie als gevaar. Niet levensgevaarlijk, maar sociaal gevaar. Afwijzing. Conflict. Gezichtsverlies.

Je lijf reageert alsof er een roofdier voor je staat. Je ademhaling wordt oppervlakkig. Je kaak spant. Je buik trekt samen. Bij veel mensen kruipen de schouders richting de oren. Anderen voelen het in hun keel of in hun handen.

Dit gebeurt automatisch. Je kiest er niet voor. En juist daarom heeft het zo veel grip op je.

Begin bij body awareness

Hier komt een stukje mindfulness van pas. Praktisch, zonder zweverigheid.

De eerste stap is opmerken waar je verkrampt. Letterlijk. Voel je het in je schouders? Je kaak? Je maag? De meeste mensen weten het niet, omdat ze er nooit op letten. Ze zitten in hun hoofd, bij de woorden, bij wat er mis kan gaan.

Zodra je weet waar je vastloopt, kun je daar iets mee. Een diepe ademhaling naar je buik. Je schouders bewust een centimeter laten zakken. Je kaak losser maken. Dit klinkt klein. Maar je lichaam en je hoofd praten constant met elkaar. Een rustiger lijf stuurt een rustiger signaal terug naar je brein.

Probeer dit eens voor je volgende lastige gesprek. Dertig seconden. Voel waar de spanning zit, en laat die plek bewust wat zakken.

De ongemakkelijke ontdekking

Nu komt het deel dat gek klinkt, maar waar is. En het werkt echt.

Als je heel zenuwachtig bent voor een gesprek, ben je eigenlijk vooral met jezelf bezig. Hoe kom ik over? Wat vindt die persoon van mij? Ga ik niet stuntelen? Lijk ik wel zeker genoeg?

Je denkt dat je je druk maakt om de ander. Maar je aandacht zit op jezelf. Op je eigen imago.

Dit is confronterend om te lezen. Het betekent niet dat je egoïstisch bent of iets verkeerd doet. Ons brein is nou eenmaal sterk op onszelf gericht. Dat is logisch, het houdt ons veilig. Maar het helpt je niet in een gesprek dat ertoe doet.

En juist dit inzicht verlicht de spanning. Want zodra je het ziet, kun je het omdraaien.

Draai je aandacht om

Verleg je focus van jezelf naar de ander. Stel jezelf twee vragen voor het gesprek.

Wat wil ik hier bereiken? En hoe communiceer ik zo dat het bij deze persoon echt aankomt?

Zodra je daarmee bezig bent, is er minder ruimte voor de stem die zegt dat je gaat falen. Je hoofd heeft een taak. Je bent gericht op het resultaat en op de mens tegenover je, in plaats van op je eigen onzekerheid.

Dit is geen trucje dat de zenuwen wegtovert. De spanning zakt omdat je aandacht ergens nuttigs naartoe gaat.

Een model dat houvast geeft

Ik werk veel met leidinggevenden die deze gesprekken dagelijks voeren. Feedback geven. Slecht nieuws brengen. Iemand aanspreken op gedrag. Een conflict in het team.

Een van de modellen die ik aanleer is Crucial Conversations. Het is gemaakt voor precies die momenten waarop emoties hoog oplopen en er veel op het spel staat. Het geeft je een structuur om veilig te blijven, eerlijk te zijn, en de ander erbij te houden zonder dat het escaleert.

Wat ik mooi vind aan dit model: het werkt samen met alles hierboven. Een rustiger lijf en aandacht voor de ander vormen de basis. Het model geeft je vervolgens de woorden. Voor leidinggevenden van teamlead tot senior manager is dit een van de waardevolste vaardigheden om te beheersen, en daar werk ik aan in mijn leiderschapscoaching. Voor leidinggevenden op directieniveau is coaching voor senior leidinggevenden een logische verdieping.

Oefenen in een veilige omgeving

Niemand voert deze gesprekken vanaf dag één foutloos. Het is een vaardigheid. En zoals elke vaardigheid wordt die beter door te oefenen op een plek waar het nog niet meteen spannend is.

Dat is precies wat we in coaching doen. We kijken naar wat er in jou gebeurt tijdens deze gesprekken. We trainen het lichaamsbewustzijn, de focus op de ander, en een model als Crucial Conversations. Daarna oefen je het in de praktijk, stap voor stap. Voor een leider die deze vaardigheden gericht wil trainen, is een 1-op-1 leiderschapscursus een logische volgende stap.

Je wordt er rustiger van. En je gesprekken worden eerlijker en effectiever.

Herken je dit, en wil je deze gesprekken kalmer en steviger gaan voeren? Plan dan een gratis kennismaking. We kijken samen wat er bij jou speelt en wat je nodig hebt. Geheel vrijblijvend.

Meetings leiden als manager: stop de tijdverspilling

David Buirs | Leadership Coach & Management Trainer

Waarom je meetings altijd uitlopen tot de laatste minuut

David Buirs is leiderschaps- en executive coach in Amsterdam. In dit artikel leer je meetings leiden als manager: hoe je een meeting een helder doel geeft, durft te sturen, en mensen hun tijd teruggeeft. Met praktische tips voor managers die hun dagen voelen leeglopen in vergaderingen.

Kijk eens naar je agenda van vandaag. Een meeting van 60 minuten. Hoe lang duurde die? Precies 60 minuten.

Zo werkt het bijna altijd. Een gesprek dat een uur ingepland staat, vult dat uur. Mensen blijven praten tot de tijd op is. De agenda rekt zich uit naar de ruimte die je hem geeft.

Ik werk veel met managers die hun dagen voelen leeglopen in vergaderingen. Back-to-back, zonder een moment om na te denken. Aan het eind van de dag is het echte werk nog niet begonnen. Herkenbaar?

Hier is wat ik erover heb geleerd. De meeste meetings lopen uit om één simpele reden. Niemand leidt ze.

Een meeting zonder doel is een meeting zonder einde

Voordat je een uitnodiging verstuurt, stel jezelf één vraag. Wat moet er aan het eind van dit gesprek anders zijn?

Er zijn grofweg drie soorten meetings. Het helpt om te weten welke je voert.

De eerste is een beslissing. Er ligt een keuze op tafel en die moet gemaakt worden. De tweede is informeren. Je deelt iets wat het team moet weten. De derde is afstemmen of brainstormen. Je hebt input uit de groep nodig om verder te komen.

Veel meetings mislukken omdat ze deze types door elkaar halen. Je denkt dat je komt informeren. Halverwege ontstaat een discussie alsof er nog iets te beslissen valt. Dan zit je vast.

Een goede agenda benoemt het type. "We beslissen vandaag over de nieuwe planning." Dat is iets anders dan "We bespreken de planning." Het eerste heeft een eindpunt. Het tweede kan eindeloos doorgaan.

Geen agenda, geen meeting. Of zoals ik het tegen mijn teams zei: no agenda, no attenda. Komt er een uitnodiging binnen zonder doel? Vraag er vriendelijk naar. "Wat willen we hier concreet uit halen?" Die ene vraag voorkomt vaak het hele uur.

Het is jouw taak om te sturen

Als jij de meeting belegt, ben jij de gespreksleider. Je bent verantwoordelijk voor de tijd van iedereen in de kamer. Reken even mee. Acht mensen, een uur. Dat is een hele werkdag aan menselijke aandacht die jij beheert.

Sturen voelt voor veel managers ongemakkelijk. Je wilt niemand afkappen. Je wilt aardig gevonden worden. Dus laat je de meeting zijn eigen gang gaan. Je kijkt toe hoe een korte update verandert in een verhaal van tien minuten.

Hier helpt een simpele afspraak. Stel aan het begin van de meeting deze vraag aan de groep: "Mag ik jullie onderbreken als we afdwalen van de agenda?"

Iedereen zegt ja. Niemand zegt nee op die vraag. En nu heb je toestemming. Als het gesprek afdwaalt, kap je het rustig af. "Goed punt, maar dit valt buiten ons doel voor vandaag. Zullen we het apart oppakken?"

Het verrassende: de groep waardeert dit enorm. Mensen willen geen uur verspillen. Ze wachten vaak op iemand die de moed heeft om te sturen. Door te onderbreken bescherm je de tijd. En je beschermt de mensen die anders stil hun middag zien verdampen.

Stop op tijd, ook als er nog tijd is

Hier komt het deel dat bijna niemand doet. Is de agenda afgerond na veertig minuten? Dan is de meeting klaar. Je hoeft het uur niet vol te maken.

Geef mensen die twintig minuten terug. Zeg het hardop. "We zijn klaar, jullie hebben twintig minuten over." Het effect is groter dan je denkt. Je laat zien dat je hun tijd respecteert. En je doorbreekt de gewoonte dat tijd zichzelf opvult.

We hebben simpelweg te veel meetings, en de meeste duren te lang. Onderzoek van Atlassian laat zien hoeveel uren per week verdwijnen in vergaderingen die niemand nodig had. Elk halfuur dat je teruggeeft, gaat naar het werk waar mensen voor zijn aangenomen.

Niet iedereen hoeft erbij te zijn

Nog een gewoonte die veel tijd teruggeeft. Geef mensen de optie om weg te blijven, of om te vertrekken zodra hun deel voorbij is.

Dat voelt onbeleefd. Maar er is weinig vervelender dan een half uur meeluisteren naar een discussie van collega's waar jij niets aan toevoegt. Die tijd is gewoon weg.

Zeg het dus expliciet. "Punt drie is voor het hele team, daarna gaan we de techniek in met alleen de developers." Wie niet hoeft, mag gaan. Wordt het misbruikt, dan kaart je dat aan. Dat is een los gesprek, geen reden om iedereen te blijven gijzelen.

Vraag de stille mensen wat ze denken

Nog iets. In elke meeting domineren een paar stemmen. Vaak zijn dat de mensen die het makkelijkst praten, terwijl de scherpste ideeën onuitgesproken blijven.

De introverte teamleden zitten vaak met goede observaties die ze uit zichzelf inhouden. Ze hebben tijd nodig om na te denken. De ruimte wordt al ingenomen door anderen.

Als gespreksleider kun je dat oplossen. Vraag het ze direct. "Sanne, jij hebt hier veel ervaring mee. Hoe kijk jij ernaar?" Geef ze een moment. Vaak komt daar precies het inzicht dat de discussie verder helpt.

Dit is een vorm van leiderschap die weinig met macht te maken heeft. Je creëert ruimte zodat de beste ideeën boven komen, ongeacht wie ze heeft.

Tot slot

Beter meetings leiden begint bij het besef dat tijd je echte schaarste is. Een duidelijk doel, een type dat klopt, en iemand die durft te sturen. Dat is genoeg om een uur vol corporate theater terug te brengen naar twintig minuten die ergens toe leiden.

Er zit nog iets onder. Goed meetings leiden levert je respect op. Mensen merken wie hun tijd beschermt en wie het laat versloffen. De manager die strak en vriendelijk stuurt, bouwt stille autoriteit op die veel verder reikt dan die ene meeting.

Met de leiders die ik coach werk ik aan de techniek van het sturen. Maar ook aan de laag eronder. De patronen die je iemand te lang aan het woord laten houden. De angst om een gesprek echt te sturen, omdat je bang bent te bot over te komen. Die angst zit vaak dieper dan de meeting zelf. Dat is precies het soort thema waar ik mee werk in mijn management coaching. We oefenen het concreet, in de situaties waar jij tegenaan loopt. Voor leidinggevenden op directieniveau is coaching voor directeuren een logische verdieping van datzelfde werk.

Wil je dit in een heel team verankeren? Dan is een leiderschapstraining voor de hele groep een logische stap.

Benieuwd of dit bij jouw situatie past? Plan hier een gratis kennismaking. Geen verplichtingen, gewoon een goed gesprek.

Meer jezelf zijn als leider: Lessen uit 10 dagen stilte

David Buirs Leadership Coach

Wat tien dagen stilte mij leerden over leadership presence ontwikkelen

David Buirs is een leiderschapscoach en executive coach in Amsterdam. Dit artikel beschrijft hoe senior leiders leadership presence kunnen ontwikkelen aan de hand van vier inzichten uit een tiendaagse Vipassana meditatie cursus. Het verbindt persoonlijke ervaring met neurowetenschappelijk onderzoek naar reactiviteit, en geeft praktische handvatten voor wie geen retraite wil doen.

Je herkent ze meteen als ze de kamer in lopen.

Niet de hardste stem in het overleg. Geen bijzondere uitstraling waar je een woord op kunt plakken. Toch valt er iets stil als ze beginnen te praten. Mensen leunen ietsje naar voren. Onzinvragen verdwijnen.

Dat is wat in coaching land executive leadership presence heet. En anders dan wat consultants je proberen te verkopen, is het geen pose die je in een tweedaagse training aanleert.

Hoe zo iemand zich gedraagt

Een leider met echte presence is een paar dingen tegelijk.

Aanwezig. Echt aanwezig, niet half al bij de volgende afspraak. Als jij iets tegen ze zegt, hoor je in hun reactie dat ze het ook werkelijk hebben binnen gelaten.

Niet snel uit het veld geslagen. Iemand werpt op dat het hele plan onhaalbaar is. Een board member levert harde kritiek op de cijfers. Een crisis op vrijdagmiddag. Ze blijven recht zitten. Ze voelen het wel degelijk. Maar ze hebben geleerd dat de eerste reactie zelden de beste is.

Vol mededogen. Mensen om hen heen voelen dat ze gezien worden, dat ze meer zijn dan een resource of een uitkomst.

En tegelijk, en dit is het deel waar de meeste leiders over struikelen, laten ze niet over zich heen lopen. Compassie en zacht zijn worden vaak verward. Dat zijn verschillende dingen. Wie het verschil niet kent, wordt na een tijdje niet meer serieus genomen door zijn eigen team.

Dit hele plaatje heeft een oud-boeddhistische naam: equanimity. Gelijkmoedigheid in goed Nederlands. Het betekent dat je de golf voelt, zonder erdoor omver gegooid te worden.

Hoe ik het zelf leerde zien

Een paar jaar geleden deed ik een tiendaagse Vipassana-cursus. Tien dagen stilte. Tien uur mediteren per dag.

Geen telefoon. Geen boeken. Geen oogcontact. Laatste maaltijd om 11 uur ’s ochtends. De rest van de dag zitten en kijken wat er gebeurt in je lijf en je hoofd.

Het begint vrolijk, op een soort nieuwsgierige toon. Op dag drie wilde ik weg. Op dag zes begon er iets te gebeuren. Vier dingen zijn me bijgebleven die ik nog steeds elke werkweek gebruik.

Stilte als zeldzame grondstof

Na een paar dagen werd het stiller in mijn hoofd dan ik me kon herinneren ooit te hebben meegemaakt. Geen pieptonen, geen scrollende lijstjes, geen interne to-do’s. Een soort helderheid die ik kwijt was zonder te weten dat ik ‘m kwijt was.

Wat ik begreep is hoe verslaafd ik was geraakt aan input. De impuls om iets te checken, iets te doen, iets te beantwoorden, was zo permanent dat ik nooit had opgemerkt dat het impuls was. Ik dacht dat het ik was.

Voor een leider met presence is dit het fundament. Strategisch nadenken kan niet in een hoofd dat de hele dag staat te branden. De rust die je naar buiten uitstraalt, is een afgeleide van wat er van binnen aan ruimte ligt.

Vergankelijkheid en de paniek die wegloopt

Een van de centrale inzichten van Vipassana is dat alles voorbij gaat. Pijn, plezier, paniek, euforie. Je kunt het zelf zien gebeuren in je lichaam tijdens lange zit-sessies. Een onaangename sensatie komt op, je bent ervan overtuigd dat die nu permanent is, en twintig minuten later is hij weg.

Wat dat op de lange duur doet is je relatie met heftige momenten op werk veranderen. Een crisis blijft een crisis. Maar de paniek waarvan je dacht dat die hoorde bij de crisis, blijkt geen verplicht onderdeel.

Dit is precies de equanimity uit de eerste paragraaf. Voelen wat er te voelen valt, zonder ervan te kantelen.

Het pak uit

Je bouwt een beeld van wie je bent en besteedt veel energie aan het in stand houden ervan.

Ergens op dag zeven, zonder telefoon, zonder rol, zonder taken om je achter te verstoppen, lekt dat beeld van jezelf weg. Wat eronder zit is niet altijd mooi. Wel echter.

Voor senior leiders is dit relevanter dan het klinkt. De meeste directeuren die ik spreek, dragen een soort pak om zich heen. Een leiderschapsbeeld dat ergens onderweg is blijven hangen. Ze moeten daadkrachtig zijn. Of warm. Of altijd kalm. Of nooit te kwetsbaar.

Het probleem met dat pak is dat mensen het voelen. Een team voelt het verschil tussen iemand die zichzelf is en iemand die een rol speelt. Niet rationeel, maar ze voelen het, en ze gedragen zich er anders door.

Op directieniveau is authenticiteit praktisch gewoon effectiever. Een team kan je volgen als ze weten waar je staat. Ze kunnen je niet volgen als ze elke week een andere versie van jou zien.

Metta en de zachtere kant

Aan het eind van de cursus oefen je iets dat Metta heet. In je hoofd fijne dingen toewensen aan anderen. Naar jezelf, naar mensen waar je van houdt, en naar mensen die je storen.

Het klinkt zweverig en is het ook een beetje. Maar wat het doet is iets trainen dat in zakelijke omgevingen verwaarloosd raakt. Het vermogen om compassie en empathie te voelen.

Voor een leider gaat dat als volgt. Die collega waar je je intern aan ergert, kun je toch met openheid tegemoet treden. Het teamlid dat onder presteert, kun je aanspreken zonder daarbij te verharden. De board member die je werk torpedeerde in de vorige meeting, kun je tegemoet treden zonder vooraf je verdediging in stelling te brengen.

Compassie zonder ruggegraat slijt snel uit. En leiderschap zonder compassie wordt op de lange duur door niemand meer gevolgd. Allebei nodig.

De neurowetenschap

Voor we naar het onderzoek gaan, even iets over je brein. De amygdala is het oudste, snelste stuk van je hersenen. Die roept binnen een fractie van een seconde “gevaar” en zet je in een vecht-of-vlucht reactie. Razendsnel, zonder erbij na te denken. De prefrontale cortex zit aan de voorkant van je hoofd. Die is langzamer, weegt af, denkt na, kiest. Bij iemand die snel reactief is, neemt de amygdala vaak het stuur voordat de cortex iets te zeggen heeft. Bij iemand die kalm blijft onder druk, hebben beide een stem.

Onderzoek van Tammi Kral en collega’s bij het Center for Healthy Minds van de Universiteit van Wisconsin, gepubliceerd in NeuroImage in 2018, vond dat langdurige meditatiebeoefenaars verminderde amygdala-reactiviteit lieten zien bij emotionele prikkels. Zelfs na acht weken mindfulness-training veranderde de functionele connectiviteit tussen de amygdala en de prefrontale cortex. Mensen werden meetbaar minder reactief, en je kon het zien op hersenscans.

Link naar het onderzoek.

Wat dat betekent voor presence is dit. Je raakt minder overgeleverd aan je eigen reactiviteit. Iemand zegt iets vervelends, je voelt het, je doet er niet meteen iets mee. Een crisis komt langs, je voelt de paniek, je wordt er niet door overgenomen.

Viktor Frankl noemde dat de ruimte tussen stimulus en respons. Daarin, schreef hij, ligt onze vrijheid. Voor leiders ligt daar ook hun effectiviteit.

Zonder retraite kan ook

Een tiendaagse Vipassana is niet voor iedereen. Sommigen hebben de tijd niet. Sommigen vinden het format niet werken. Voor sommigen geldt dat tien dagen alleen in stilte zitten met je eigen brein eerlijk gezegd geen verstandige zet is.

Prima. Je hebt de retraite niet nodig om de lessen te gebruiken.

Tien minuten per dag stilzitten. Een korte pauze tussen het lezen van een vervelend bericht en het beantwoorden ervan. Drie keer per dag opmerken wat er in je lichaam gebeurt voordat je iets zegt. Klein. Onspectaculair. Het werkt zoals samengestelde rente werkt. Langzaam, en dan opeens.

De senior leiders die bij mij komen voor coaching voor directeuren willen vaak iets dat ze lastig in woorden krijgen. Meer impact, met minder moeite. Effectiever spreken, met minder druk. Mensen achter zich krijgen, zonder over de toppen van hun tenen te lopen. Het komt vrijwel altijd neer op presence. Voor organisaties die deze kwaliteit op leiderschapslaagniveau willen verankeren, biedt leiderschapstraining hetzelfde principe op teamschaal.

Plan een vrijblijvende kennismaking hier.

Hoe kun je je meer gewaardeerd voelen op je werk?

Leadership coaching Amsterdam | David Buirs

Hoe word je meer gewaardeerd op je werk?

David Buirs is leiderschapscoach in de regio Amsterdam. Dit artikel gaat over hoe je meer waardering op het werk ervaart en wat je zelf in beweging kunt zetten als die waardering uitblijft. Je leest waarom dit gevoel zo veel mensen raakt, wat onderzoek erover laat zien, en krijgt een concrete tien-dagen-oefening om zelf een waarderingscultuur op gang te brengen.

Je rijdt naar huis na een lange werkweek. Je hebt een lastige klus afgerond. Niemand heeft het opgemerkt. Of ze hebben het wel gezien, maar er niets van gezegd. Je weet niet welke van de twee, en eigenlijk weet je niet welke erger is.

Dit gevoel hebben veel mensen op enig moment in hun loopbaan. Niet alleen junior medewerkers, ook senior leiders en directeuren met jarenlange ervaring. De behoefte om te merken dat je werk telt verdwijnt niet als je een titel krijgt.

De vraag is niet of je dit gevoel mag hebben. Dat mag, en het is heel normaal en menselijk. De vraag is wat je ermee gaat doen.

Wat onderzoek hierover laat zien

Onderzoek van O.C. Tanner laat zien dat 79% van de mensen die ontslag nemen, gebrek aan waardering opgeven als belangrijkste reden om weg te gaan.

Dat is een opvallend hoog cijfer. Geen salaris, geen carrièreperspectief, geen conflict met de baas. De grootste reden waarom mensen vertrekken is dat hun werk onzichtbaar bleef.

Dat zegt iets over de aard van werk. We werken niet alleen voor geld of voor doelen, we werken altijd in de aanwezigheid van anderen. En als er dan waardering van die anderen uitblijft voor wat we doen, voelt het werk hol, zelfs als we er goed voor betaald worden.

Waarom dit dieper zit dan een complimentje

De behoefte om gezien te worden zit in ons geprogrammeerd. We zijn sociale dieren. Afhankelijk van anderen. Eenzaamheid is zelfs schadelijker dan een rookverslaving, zo belangrijk is connectie voor ons.

Wij vormen ons gevoel van eigenwaarde voor een groot deel via wat we terugkrijgen van de mensen om ons heen. Als die respons uitblijft, gaan we twijfelen aan ons werk, ook als we eigenlijk weten dat we goed bezig zijn.

Daarom heeft het ontbreken van erkenning zo'n krachtig effect. Het gaat zelden om een ontbrekend cadeautje of een formele bonus. Het gaat om de stille bevestiging dat je er bent en dat je bijdrage ergens binnenkomt.

Waarom wachten averechts werkt

De voor de hand liggende reactie is wachten tot anderen het zien. Dat klinkt redelijk. Goed werk verdient erkenning, daar hoeft jouw inzet niet voor nodig te zijn.

Maar wachten heeft een prijs. Hoe langer je wacht, hoe meer je je werk gaat bekijken door de bril van wat ontbreekt. Je gaat je inzet meten aan de waardering die niet komt, en dat doet iets met je betrokkenheid.

Wachten verandert ook iets in hoe je je naar anderen verhoudt. Mensen voelen het wanneer iemand met een onuitgesproken rekening loopt. De relatie wordt stroever, voorzichtiger. Precies de richting waar je niet naartoe wilde.

Je gevoel is daarmee niet ongegrond. Maar de uitweg ligt zelden in nog langer afwachten.

De wederkerigheid van zien

Iets wat ik als leiderschapscoach steeds opnieuw zie bevestigd: de mensen die het meest gerespecteerd worden in hun team, zijn vaak degenen die zelf het meest waardering uitspreken.

Dat is geen toeval. Wie oprecht ziet wat anderen doen, traint daarmee de eigen blik. Je gaat scherper opmerken wat er goed gaat in je omgeving en je krijgt meer gevoel voor de kwaliteiten van de mensen om je heen. Tegelijkertijd creëer je een veld waarin het normaler wordt om elkaar te erkennen.

Het voortouw nemen op dit punt is een vorm van persoonlijk leiderschap. Je verlegt de focus van wat jou ontbreekt naar wat je toevoegt. In de praktijk komt waardering dan vaak ook jouw kant op, niet als afspraak, maar als natuurlijk gevolg van een veranderd patroon.

Een uitdaging van tien dagen

Als je dit serieus wilt proberen, hier een concrete oefening. Spreek de komende tien dagen welgemeende waardering uit naar drie verschillende collega's. Iemand boven je, iemand onder je, iemand naast je. De spreiding maakt het uit.

Oprechtheid is voorwaarde. Spontaniteit niet. Met een paar gerichte vragen kom je er meestal:

Wie heeft recent meer voor je gedaan dan strikt nodig was? Welke last is daardoor van jouw schouders gehaald?

Welke collega heeft een eigenschap die je echt waardeert? Geduld, scherpe analyse, het vermogen om rust te brengen in spannende vergaderingen. Benoem wat het is en waarom het je raakt.

Wie heeft de afgelopen tijd de sfeer in het team beter gemaakt? Wat is daar concreet uit voortgekomen?

Wie gaf jou een advies dat verschil heeft gemaakt? Erken dat het advies effect heeft gehad.

Als je het niet ter plekke gezegd krijgt, schrijf het op. Stuur een berichtje. Breng het in tijdens je volgende 1:1. De vorm is minder belangrijk dan dat je het echt zegt.

Als je leidinggevende bent

Voor managers en leiders ligt er nog een extra verantwoordelijkheid. Jouw waardering weegt zwaarder dan die van een collega, simpelweg omdat hiërarchie zo werkt. Mensen kijken naar wat je opmerkt en wat je voorbij laat gaan.

Een veelvoorkomende valkuil: je dénkt iets te zeggen, maar zegt het niet. De gedachte is geweest, het werk gaat door, en de medewerker hoort niets. Voor jou is het een ongeschreven compliment, voor hen is het stilte.

Maak er een gewoonte van. Geen wekelijkse plichtronde, maar een natuurlijke reflex. Zie je iets wat klopt, zeg het. En zeg het specifiek. "Goed gedaan" is dunnetjes. "Ik vond hoe jij dat klantgesprek aanpakte echt sterk, vooral toen je doorvroeg op die budgetkwestie" landt anders.

Naarmate AI meer technische taken overneemt, wordt het menselijke deel van werk belangrijker. Echt zien wat anderen doen is misschien wel de meest menselijke handeling in een werkomgeving. Het onderscheidt je als leider.

Wanneer waardering structureel uitblijft

Soms doe je dit allemaal en gebeurt er weinig. Je geeft, je investeert, je let op. Maar er komt niets terug en de cultuur beweegt niet mee.

Dan ligt er een ander gesprek. Er zit iets vast in de bredere dynamiek. Misschien is de leiding gesloten of vooral gericht op fouten. Misschien past de organisatiecultuur slecht bij wat jij belangrijk vindt. Misschien zit je op een plek die niet meer bij je past.

Dat zijn vragen die niet door één blogpost worden opgelost. Maar het zijn wel vragen die je serieus mag nemen wanneer je merkt dat je invloed echt nergens landt. Kritisch kijken naar je eigen leiderschapsstijl, of naar de omgeving waarin je werkt, hoort daarbij.

Een laatste gedachte

Waardering is geen luxe. Het is hoe mensen ervaren dat hun werk telt. Wachten tot iemand anders het ziet kan langzaam aan je trekken. Het zelf in beweging zetten geeft je iets van die regie terug.

Eén waarschuwing: doe het niet om iets terug te krijgen. Mensen voelen het verschil tussen oprechte erkenning en strategische erkenning binnen tien seconden. Doe het omdat je echt vindt dat het verdiend is. Wat je terugkrijgt komt vanzelf, of niet, en in beide gevallen is het in orde.

Wil je hier dieper op ingaan in jouw eigen situatie? Coaching voor leidinggevenden helpt om dit soort patronen scherper te zien en in beweging te krijgen. Voor leidinggevenden op directieniveau biedt executive coaching amsterdam een verdere verdieping. En voor organisaties die structureel aan een waarderingscultuur willen werken, biedt leiderschapstraining het kader waarin dit kan landen.

Plan een vrijblijvende kennismaking via contact. Geen verkoop. Gewoon een goed gesprek.

De ervaren rot aanspreken: Jouw gezag is geen aanval op zijn ervaring

Deze blog biedt empathische begeleiding voor jonge managers die feedback geven aan ervaren medewerkers. Het legt uit hoe DISC-kleuren helpen om weerstand te verminderen bij senior experts. De tekst benadrukt persoonlijk leiderschap als de basis voor authentiek gezag.

Je voelt de spanning waarschijnlijk in je maag. De medewerker tegenover je kent het bedrijf door en door. Hij was er al toen jij nog op school zat. Toch moet je hem nu aanspreken op zijn gedrag of resultaten. Dat voelt ongemakkelijk en misschien zelfs onrechtvaardig. Dat is een volkomen menselijke reactie.

Waarom jouw feedback noodzakelijk is

Leiderschap gaat niet over wie de meeste dienstjaren op de teller heeft staan. Je bent in deze rol geplaatst om het team naar een hoger niveau te tillen. Dat betekent dat je de plicht hebt om iedereen aan te spreken. Ervaring is enorm waardevol. Toch is het geen vrijbrief voor een negatieve houding. Het is jouw verantwoordelijkheid om de standaard voor het hele team te bewaken. Juist omdat je geeft om het gezamenlijke resultaat en de werksfeer.

‘Meekleuren’ met de ander

Het DISC model helpt je om echt contact te maken. Iedereen communiceert namelijk vanuit een eigen kleurvoorkeur. Een medewerker met veel Rood waardeert een directe aanpak en snelle resultaten. Bij de kleur Geel draait het vooral om erkenning en enthousiasme voor het werk. De kleur Groen vraagt om een veilige omgeving en een rustige opbouw van het gesprek. Mensen met een Blauwe voorkeur hechten juist veel waarde aan feiten en kwaliteit. Door mee te kleuren verlaag je de weerstand bij de senior expert. Je spreekt hun taal zonder je eigen autoriteit te verliezen.

Persoonlijk leiderschap als fundament

Echte impact begint bij persoonlijk leiderschap. Het betekent dat je eigenaarschap neemt voor je eigen ongemak. Verberg je niet achter protocollen of je nieuwe functietitel. Gebruik je eigen kwetsbaarheid juist als een kracht. Je mag benoemen dat je het gesprek spannend vindt vanwege zijn grote expertise. Dit haalt de hiërarchische angel direct uit de lucht. Het schept een basis van wederzijds respect en gelijkwaardigheid.

Hulp nodig bij deze lastige gesprekken? Leiderschapscoaching helpt je om steviger in je schoenen te staan.

Plan een gratis kennismaking in om de mogelijkheden voor jouw context te bespreken.

De identiteitscrisis: Wat komen we hier eigenlijk doen?

David Buirs | Leadership Coach & Management Trainer

Dit artikel definieert de kerntaken van een beginnende manager door de “Player-Coach Trap” aan te pakken. Het stelt dat primaire verantwoordelijkheden verschuiven van technische output naar mensgericht leiderschap en het bieden van perspectief. De kernverantwoordelijkheid is het ontwikkelen van een innerlijk kompas door reflectie om anderen effectief te leiden.

Welkom bij de eerste editie van The Next Level Manager. Ik ben David. Ik wil je helpen om weer wat ademruimte te vinden in je eigen to-do lijst. In mijn werk als coach zie ik keer op keer hetzelfde patroon. Ik noem het de “Player-Coach Trap.” Het gebeurt wanneer je denkt dat je waarde nog steeds voortkomt uit de technische taken die je gewend was te doen: de code, de deals of de ontwerpen. Dat is niet zo.

De verschuiving: Leidinggeven van binnenuit

Doorstromen naar het volgende niveau betekent dat je prioriteit moet veranderen. Je bent niet langer verantwoordelijk voor het werk; je bent verantwoordelijk voor de mensen. Dit is een van de belangrijkste verantwoordelijkheden van een beginnende manager. Het vereist een ander soort groei. Het gaat niet om het leren van nieuwe software, maar om het ontwikkelen van de volwassenheid om de menselijke kant van zakendoen te managen. Dit is waar “perspectief” om de hoek komt kijken. Om dit te brengen, moet je stoppen met het geven van antwoorden en beginnen met het stellen van verdiepende vragen:

  • “Waar hebben we hier nog niet aan gedacht?”
  • “Wat is een andere manier waarop dit zou kunnen werken?”
  • “Wat is de essentie van wat we proberen te bereiken? Bewegen we daar nog steeds naartoe?”

De bron van helderheid

De bron van deze vragen moet jouw eigen diepe besef zijn van wat de missie van jou en je team is, en waarom. Als je dat innerlijke kompas hebt, zul je natuurlijk aanvoelen wanneer het team van de koers afwijkt. Je krijgt dit scherp door reflectie. Rustige, gefocuste denktijd. Zelfs 5 minuten per dag is genoeg. Je kunt jezelf afvragen: het behalen van welke 3 doelstellingen zorgt ervoor dat je jouw jaar aan het eind een 100/100 geeft? Dat is waar je kompas naartoe wijst. Je kunt je team geen duidelijkheid geven als je die zelf niet hebt.

Perspectief boven productiviteit

Vanuit deze positie van helderheid kun je jouw team helpen perspectief te krijgen. Door vragen te stellen. Door deze vragen te stellen, “fix” je het probleem niet voor hen; je helpt hen het pad terug naar het spoor zelf te zien. Iemand het antwoord geven is als het scrollen door hun social media feed voor hen: het is de volgende minuut vergeten. Maar hen helpen zelf nieuwe antwoorden te vinden, is wat hen echt helpt groeien. Dat is de essentie van effectieve leiderschapscoaching.

De eerste stap Laat de heldenrol achter je. Je taak is niet langer om de meest productieve persoon in de kamer te zijn, maar om degene te zijn die er het meeste perspectief aan toevoegt. Wanneer je die verschuiving maakt, voel je dat onmiddellijk. Je bereikt een andere, meer ontspannen staat. En van daaruit kun je een veel grotere impact gaan maken. Het volgende niveau is geen promotie. Het is een besluit om van binnenuit te leiden. Het begint bij jou.

Plan een gratis kennismaking in om de mogelijkheden voor jouw context te bespreken.

De pijn van feedback: Waarom je ego je leiderschap saboteert

Leiderschapscoach Amsterdam | David Buirs

Met kritiek omgaan op het werk: het patroon dat goede managers tegenhoudt

David Buirs is een leiderschapscoach in Amsterdam die werkt met managers en leidinggevenden op alle niveaus. Dit artikel legt uit waarom omgaan met kritiek op het werk zo moeilijk is voor managers, hoe defensiviteit groei blokkeert, en welke praktische stappen helpen om feedback te horen zonder je footing te verliezen. De aanpak is gebaseerd op identiteitspsychologie en Davids coachingpraktijk.

De presentatie ging goed. Dat kon je voelen. Goede energie, heldere structuur, de klant stelde de juiste vragen. Je team was opgelucht op de terugweg. Je was trots.

Dan, in de nabespreking, zegt een van je teamleden iets.

"Ik merkte dat je de designer er in de tweede helft steeds doorheen praatte. Dat heeft haar misschien het gevoel gegeven dat ze er niet toe deed."

Je maag trekt samen. Je gedachten gaan snel. Ze is altijd te laat. Haar laatste rapport was ook niet bepaald geweldig. Wie is zij om dit te zeggen?

Drie dagen later ben je nog steeds geïrriteerd. Niet door de feedback. Door haar.

Dit is een van de stilste en meest consistente manieren waarop managers hun eigen groei beperken. Niet door verkeerde beslissingen. Maar door het onvermogen om bepaalde dingen over zichzelf te horen.

Waarom kritiek anders voelt als je de manager bent

Voordat je manager werd, was feedback vervelend maar behapbaar. Je identiteit stond niet op het spel. Je was één van velen. Je kon het oneens zijn en verder gaan.

Als manager verandert er iets. Je rol wordt onderdeel van hoe je jezelf ziet. Wanneer iemand zegt dat je leiderschap tekortschoot, voelt dat niet als informatie. Het voelt als een aanval op wie je bent.

De psycholoog Lisa Feldman Barrett heeft geschreven over hoe het brein de wereld niet simpelweg waarneemt. Het voorspelt haar. En wanneer de werkelijkheid niet overeenkomt met je zelfbeeld, behandelt het brein dat als een bedreiging. Geen metaforische bedreiging. Een fysiologische. Je zenuwstelsel reageert op dezelfde manier als bij fysiek gevaar.

Dat is geen zwakte. Dat is biologie. Maar het wordt een probleem op het moment dat je het managet door weg te kijken van wat je net gehoord hebt.

Het boodschappersprobleem

Een van de meest voorkomende manieren waarop managers feedback vermijden, is door de bron aan te vallen. Je denkt: ze begrijpen niet het hele plaatje. Ze hebben zelf ook hun issues. Ze zijn zeker niet perfect.

Dit gebeurt automatisch. In seconden. Voordat je de kans hebt gehad om na te denken over wat er eigenlijk gezegd werd.

En dat maakt het zo effectief als verdediging: het werkt. Je voelt je beter. De dreiging lost op. Je gaat verder.

Maar de feedback blijft kloppen, of je hem nu gehoord hebt of niet. Je team heeft het gezien. De klant heeft het misschien gevoeld. Jij bent alleen de laatste die nog vastzit aan de oude versie van de werkelijkheid.

Wat het je kost

Defensiviteit is duur. Niet dramatisch, niet in één keer. Het kost je in kleine porties.

Mensen stoppen met je dingen vertellen. Niet omdat het ze niet uitmaakt, maar omdat ze hebben geleerd dat eerlijke feedback bij jou niet goed landt. Dus zeggen ze wat je wilt horen. De echte gesprekken vinden plaats zonder jou.

Je blijft dezelfde patronen herhalen, omdat niemand ze meer uitdaagt. Je wordt de manager die vriendelijke beoordelingen krijgt maar niet begrijpt waarom het team afstand voelt. Of waarom goede mensen vertrekken.

Joseph Campbell schreef dat de grot waar je bang voor bent de schat bevat die je zoekt. De meeste managers vermijden die grot door hem anders te noemen. "Slecht moment." "Verkeerde persoon." "Ze begrijpen mijn context niet."

De grot is meestal gewoon een spiegel.

De identiteit onder de verdediging

In mijn coachingwerk zie ik een consistent patroon onder chronische defensiviteit. Het is geen arrogantie. Meestal is het het tegenovergestelde.

Veel managers, zeker in de eerste jaren van hun leiderschapsrol, dragen een stille angst dat ze eigenlijk niet geschikt zijn voor de functie. Dat de promotie een vergissing was. Dat mensen het vanzelf gaan doorhebben. Dit is zo gebruikelijk dat het een naam heeft: het impostorsyndroom.

Wanneer je die angst met je meedraagt, voelt kritische feedback niet ongemakkelijk. Het voelt als bevestiging. Het brein werkt dan hard om te voorkomen dat het binnenkomt. De defensiviteit beschermt niet je ego. Het beschermt een fragiel gevoel van adequaatheid.

Dit begrijpen verandert hoe je de hele situatie benadert. Het doel is niet om iemand te worden die alles kritiekloos absorbeert. Het doel is om genoeg innerlijke stabiliteit op te bouwen zodat feedback niet meer existentieel aanvoelt.

De zonnebril afzetten

In sessies noemen we dit soms "de zonnebril afzetten." Wanneer je jezelf verdedigt, kijk je naar de wereld door een getint glas. Alles wordt gefilterd door één vraag: bedreigt dit mij? Nuttige informatie wordt geblokkeerd. Alleen bevestigende informatie komt door.

De zonnebril afzetten betekent niet dat je het eens moet zijn met alles wat mensen zeggen. Het betekent dat je genoeg ruimte creëert tussen de prikkel en je reactie, zodat je zelf kunt beslissen wat je met het gehoorde doet.

Drie dingen die helpen.

Stel de reactie uit, niet de ontvangst. Wanneer iets pijn doet, hoef je niet meteen te reageren. "Bedankt, ik denk er over na" is een volledig antwoord. Het doel is het kanaal open te houden. Jezelf direct verdedigen sluit het meestal.

Zoek de 2%. Je hoeft het niet met alles eens te zijn. Maar bijna elk stuk feedback heeft een klein percentage dat klopt. Jouw taak is dat te vinden. Zelfs als 98% onterecht voelt, zit je ontwikkeling in die 2% die wel klopt. Op zoek gaan naar dat kleine deel voorkomt dat je het geheel weggooit.

Lees het morgen nog een keer. Schrijf op wat er gezegd werd, zo neutraal mogelijk, en lees het 24 uur later terug. De emotionele lading verdwijnt sneller dan je denkt. Wat aanvoelde als een aanval leest vaak gewoon als een observatie. Frisse ogen zijn minder defensieve ogen.

Het langere spel

Dit gaat er niet over om iemand te worden die alles kritiekloos accepteert. Niet alle feedback is accuraat. Niet alle kritiek komt vanuit een goede plek. Onderscheidingsvermogen blijft belangrijk.

Maar de managers die het snelst groeien, zijn degenen die een echte verhouding opbouwen met ongemak. Die een ongemakkelijke observatie behandelen als data, niet als gevaar. Die nieuwsgierig blijven wanneer het instinct zegt: verdedig je.

Dit is geen eigenschap die je hebt of niet hebt. Het ontwikkelt zich. Het vraagt oefening, en meestal wat hulp van buitenaf om de patronen te zien die je zelf niet kunt zien.

Als je dit bij jezelf herkent, is leiderschapsbegeleiding een goede manier om er gestructureerd aan te werken. Voor organisaties die dit op bredere schaal willen aanpakken, is een leiderschapsprogramma voor managers de meer schaalbare route. En als je op seniorniveau werkt en deze patronen zich voordoen in situaties met hogere inzet, gaat executive coaching dieper in op de identiteitskant eronder.

Benieuwd of geïnteresseerd? Plan een gratis kennismaking. Geen verplichtingen.

Performance review tips voor managers

Leiderschapscoach Amsterdam | David Buirs

Performance review tips voor managers: zo voer je een gesprek dat iets oplevert

David Buirs is leiderschapscoach in de regio Amsterdam. Dit artikel geeft concrete performance review tips voor managers. Je leert hoe je een beoordelingsgesprek voert zonder verrassingen, met een heldere meetlat van KPIs, OKRs, ontwikkelingsdoelen en gedrag, en hoe je beslissingen van je eigen manager goed begrijpt voor je ze doorgeeft aan je team.

Je staart naar de kalender. Volgende week vrijdag, drie uur. Het gesprek dat je liever zou doorschuiven. Je weet dat dit teamlid niet goed presteert. En je weet ook dat je het maandenlang hebt laten lopen.

Welkom bij het beoordelingsgesprek zoals de meeste managers (nieuw of ervaren) het voeren. Een keer per jaar, slecht voorbereid, zonder duidelijke meetlat, en met de stille hoop dat het meevalt.

Waarom de meeste beoordelingsgesprekken weinig opleveren

Gallup onderzocht hoe werknemers wereldwijd hun beoordelingsgesprek ervaren. De uitkomsten zijn ontnuchterend. Slechts 21% zegt dat hun review hen motiveert tot beter werk. Slechts 2% van de CHROs in de Fortune 500 vindt hun eigen performance management systeem effectief. En ongeveer een derde van alle reviews maakt prestaties slechter, niet beter. Je kunt het Gallup-onderzoek hier teruglezen.

Deze cijfers wijzen op een systeem dat overal in dezelfde valkuil trapt.

De oorzaak is bijna altijd hetzelfde. De beoordeling komt te laat, is te vaag, en voelt voor de medewerker als een mening in plaats van een feitenrelaas. De manager heeft het hele jaar weinig gezegd. Aan het einde van het jaar moet er in twintig minuten worden besproken wat al maanden eerder had moeten gebeuren.

Voor jou als manager is dit goed nieuws. Want als je het anders aanpakt, val je positief op. Je medewerkers worden er beter van. En je eigen manager merkt dat ook.

Geen verrassingen. Echt geen enkele.

De belangrijkste regel: een goed beoordelingsgesprek bevat geen nieuwe informatie.

Als jouw teamlid hoort dat ze tekortschieten op een vlak waar ze geen idee van hadden, heb jij gefaald. Want je hebt iets wat in maart had moeten worden besproken bewaard tot november. Dat is niet eerlijk. En het werkt niet.

De beoordeling is een samenvatting van een jaar. Wat je bespreekt zou bekend moeten zijn uit minimaal vier of vijf 1:1 gesprekken eerder. Het officiële gesprek zet het zwart op wit. Niets meer.

Dit vraagt van jou: regelmatige check-ins, korte aantekeningen door het jaar heen, en de moed om kleine dingen op het moment zelf te bespreken. Niet wachten tot ze groot worden.

Weet waar je precies op beoordeelt

Hier gaan veel managers nat. Ze beoordelen op gevoel. Geen heldere meetlat. En dus voelen alle gesprekken willekeurig.

Mijn advies: bouw je beoordelingsraamwerk op uit minstens vier onderdelen.

KPIs. KPI staat voor Key Performance Indicator. Een meetbaar getal dat laat zien of een doel wordt gehaald. Denk aan omzet, conversie, oplevertijd of klanttevredenheid. Niet onderhandelbaar. Aan het begin van het jaar bekend, het hele jaar zichtbaar.

OKRs. OKR staat voor Objectives and Key Results. Een ambitieus doel (objective) gekoppeld aan twee tot vier meetbare resultaten (key results) waaraan je ziet of je het hebt gehaald. OKRs gaan verder dan business as usual. Hier zit de groeiagenda van het team.

Zelfgestelde ontwikkelingsdoelen. Laat je teamlid zelf een uitdagend ontwikkelingsdoel formuleren. Iets persoonlijks. Een gespreksvaardigheid aanpakken, een nieuwe expertise opbouwen, een presentatie aan het management durven geven. Voorwaarde: het moet écht uitdagend zijn. Anders zetten mensen iets op papier dat ze toch al gedaan zouden hebben.

Hoe iemand zich gedraagt. Hoe ze samenwerken. Of ze de waarden van het bedrijf laten zien. Iemand die 100% van haar resultaten haalt maar collega's stelselmatig kleineert, mag geen goede beoordeling krijgen. Resultaat zonder gedrag is een halve beoordeling.

Met deze vier hoeken weet je teamlid precies waar je naar kijkt. En waar ze zelf invloed op hebben.

Praat met HR voor het jaar begint

Belangrijke nuance: deze criteria kun je in de meeste bedrijven niet helemaal zelf bepalen. Vooral rond company values, gedragscriteria en formele beoordelingsschalen wordt veel centraal vastgesteld. Daar gaat HR over.

Praat dus voor het begin van het jaar met HR. Welke criteria liggen vast vanuit de organisatie? Welke vrijheid heb jij om eigen accenten te leggen, bijvoorbeeld op KPIs of ontwikkelingsdoelen voor jouw team? Hoe wegen company values mee in de eindbeoordeling?

Als HR het laat liggen of vaag is, wacht niet af. Neem zelf het initiatief. Stel een gesprek voor. Vraag waar de helderheid kan worden aangescherpt. Dat is goede voorbereiding van een leider die zijn team serieus neemt.

Voor leidinggevenden op directieniveau geldt dit dubbel zo hard. Als executive bepaal je mede hoe goed managementbeoordelingen in de hele organisatie verlopen. Daar mag jouw stem gehoord worden. Coaching voor senior leidinggevenden helpt om dit soort gesprekken op directieniveau scherp te voeren.

Wees eerlijk over wat goed werk is

Hier wordt het oncomfortabel. Want managers durven dit vaak niet uit te spreken.

Hard werken is een investering. En investeringen renderen niet altijd.

Als iemand zich het hele jaar drie slagen in de rondte heeft gewerkt en de resultaten zijn er niet, dan kun je waardering uitspreken voor de inzet. Maar de beoordeling moet daar niet door vertekend worden. Resultaat telt. Anders devalueer je tegelijk de prestatie van iemand die wél heeft geleverd.

Dit is moeilijk omdat empathie ons vertelt dat moeite waardering verdient. Dat klopt ook. Maar moeite en resultaat zijn twee verschillende variabelen. Je mag iemand vertellen dat ze hard hebben gewerkt én dat de uitkomst onvoldoende was. Dat is duidelijkheid. Empathie en duidelijkheid sluiten elkaar niet uit.

Stop met de feedback sandwich

De klassieke feedback sandwich werkt zo: iets vriendelijks zeggen, kritiek inpakken, weer iets vriendelijks zeggen. Het idee is om de pil te vergulden. In de praktijk doet het twee dingen tegelijk verkeerd.

Mensen die zichzelf overschatten horen alleen het positieve. De kritiek glijdt langs ze heen. Mensen die onzeker zijn pikken alleen het negatieve op. De waardering geloven ze niet.

Dus je krijgt twee soorten medewerkers die niets met je gesprek doen.

Beter: scheid je boodschappen. Geef expliciet en alleenstaand wat goed gaat. Geef expliciet en alleenstaand wat beter moet. Behandel ze als twee aparte gesprekken in één sessie. Geen verpakking. Geen overgangsfrasen om de boodschap te verzachten.

Mensen voelen zich serieuzer genomen door duidelijkheid dan door netheid.

Begrijp eerst wat je doorgeeft

Dit is misschien het minst genoemde, maar belangrijkste punt voor jou als manager.

Jocko Willink, voormalig Navy SEAL en auteur van Extreme Ownership, schrijft over een principe dat hij Leading Up the Chain of Command noemt. Het idee: voordat je een beslissing van bovenaf doorgeeft aan je team, is het jouw taak om die beslissing zelf volledig te begrijpen.

Vertaal dat naar performance reviews. Je manager geeft je richtlijnen voor de beoordelingscyclus. Of een budget voor verhogingen dat krap is. Of een nieuwe set criteria. Veel managers nemen het aan en geven het door. Met een schouderophaal als hun teamlid vraagt waarom.

Dat is een falen van leiderschap.

Voordat je iets doorgeeft, vraag door bij je eigen manager. Begrijp de redenering. Stel kritische vragen vanuit nieuwsgierigheid. Zorg dat je de beslissing kunt verdedigen alsof het je eigen is. Want zodra je het doorgeeft, ís het ook van jou.

Dit doet twee dingen. Je medewerkers krijgen een echte uitleg, geen ambtelijk antwoord. En jijzelf groeit als leider. Je leert om met je manager omhoog te leiden, niet alleen met je team omlaag.

Bereid je voor zoals het ertoe doet

Voorbereiding op een beoordelingsgesprek begint niet de week ervoor. Hij begint elf maanden eerder.

Houd een simpel logboek bij per teamlid. Niet uitgebreid. Korte aantekeningen. Een goede prestatie hier, een gemiste deadline daar, een sterk moment in een vergadering, een gesprek dat ergens niet lekker liep.

Aan het einde van het jaar heb je dan tientallen concrete punten. Dat is wat een beoordelingsgesprek substantie geeft. Geen vage indrukken. Geen recency bias. Geen onderbuik.

Voor het gesprek zelf: schrijf de drie hoofdboodschappen op. Wat moet je teamlid weten als ze de kamer uitlopen? Begin daar. Eindig daar. Alles ertussenin is invulling.

Voor organisaties die het hele managementteam structureel beter willen krijgen in dit soort gesprekken, biedt management training de structuur die past.

Een laatste gedachte

Een beoordelingsgesprek is uiteindelijk een vorm van zorg. Je vertelt iemand hoe ze ervoor staan. Wat goed gaat. Wat beter moet. Hoe ze kunnen groeien.

Het ongemak ervan vermijden voelt aardig. In de praktijk laat je iemand achter met meer onduidelijkheid dan voor het gesprek. Echte zorg is duidelijkheid.

Wil je hier als leider structureel beter in worden? Leiderschapscoaching helpt je om dit soort gesprekken niet alleen te overleven, maar ze te benutten als momenten van groei. Plan een vrijblijvende kennismaking via contact. Geen verkoop. Gewoon een goed gesprek.